betekenis van het woord ARBEID

Verkozen politici geven beleid uit handen aan centrale bankiers

Het monetaire beleid dat gevoerd wordt is niet om naar huis te schrijven. Is het uit moedwil of onkunde? Van een doordacht en fundamenteel beleid kunnen we niet spreken. Pogingen om een krachtig beleid te voeren om een duurzame, sterke groei van de productie, inkomen, innovatie, ondernemerschap en goede banen te creëren zien we niet.

Het beleid dat nodig is op het gebied van belastingen, regelgeving, ARBEID, onderwijs en opleiding, energie, de rechtsstaat, en de handel is nochtans goed gekend en niet ingewikkeld voor de meest simpele politici. Ontwikkelde landen slagen er maar niet in om groei te creëren en de verkozen parlementsleden of de politiek die het beleid normaal moeten voeren hebben die taak volledig uit handen gegeven aan de centrale bankiers.

Fed zal pas eind 2015 in beweging komen

Doet de Amerikaanse centrale bank het of doet ze het niet? Dat is de vraag waar momenteel alles om draait. De Fed heeft een verhoging van de rente in het vooruitzicht gesteld en zal nu ook woord moeten houden. Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan want het economisch plaatje mag niet uit het oog verloren worden.

Bob Eisenbeis, Cumberland Advisors’ Vice Chairman en Chief Monetary Economist, blikte nog eens terug op de openingsspeech van Janet Yellen bij de Federal Reserve Bank of Kansas City’s Jackson Hole Conference. Zoals verwacht besteedde Yellen veel aandacht aan de ARBEIDsmarkt.

Een crisis zal plots als een dief in de nacht opduiken

Inmiddels zijn we ze beu gehoord, de onheilsprofeten die niets dan pessimistische geruchten de wereld insturen. Wanneer we deze zwartkijkers mogen geloven leven we in een wereld met rondom ons niet anders dan onheil dat op komst is. Inderdaad, in de vorm van bubbles.

Inmiddels zijn we ze beu gehoord, de onheilsprofeten die niets dan pessimistische geruchten de wereld insturen. Wanneer we deze zwartkijkers mogen geloven leven we in een wereld met rondom ons niet anders dan onheil dat op komst is. Inderdaad, in de vorm van bubbles.

Maar niet alleen die bubbles vormen een bedreiging, ze gaan namelijk gepaard met een snelle sociale achteruitgang van de maatschappij en dat is een evolutie die zich aan twee kanten van de Atlantische Oceaan laat gevoelen. Adisson Wiggin beschrijft dit fenomeen in zijn boek “The Mother of All Financial Bubbles”.

Steeds meer Amerikanen vallen terug onder de armoedegrens en moet zien rond te komen van een karige uitkering. Hetzelfde fenomeen doet zich voor in Europa waar in Spanje, Portugal, Griekenland en Italië een ganse verloren generatie volwassen is geworden en de doorbraak naar de ARBEIDsmarkt niet kan forceren.

Hoe meer Draghi op Yellen probeert te lijken, hoe meer hij haar problemen overneemt

Een tijdje geleden is de Europese Centrale Bank (ECB) in een gevecht verwikkeld met de lage inflatie, slechte economische prestaties en een ARBEIDsmarkt dat op z’n buik ligt – goed, het laatste is misschien niet helemaal de schuld van de immer innemelijke Mario Draghi.

Een tijdje geleden is de Europese Centrale Bank (ECB) in een gevecht verwikkeld met de lage inflatie, slechte economische prestaties en een ARBEIDsmarkt dat op z’n buik ligt – goed, het laatste is misschien niet helemaal de schuld van de immer innemelijke Mario Draghi.

En toch, is er iets niet pluis met de manier waarop de ECB de economie terug terug rechtop probeert te krijgen.

Volgens Bloomberg leidt zijn strijd met deflatie tot een welbekend fenomeen dat hiervoor vooral in de Verenigde Staten voorkwam: inkomensongelijkheid.

We moeten oppassen voor China

Het land China wordt door de meeste bedrijven in het rijke Westen gezien als het ideale land. Door de lage ARBEIDskosten is het mogelijk om hun producten in China te laten maken. Vervolgens kunnen deze producten terugkeren naar Amerika of Europa om die producten daar vervolgens te verkopen. Zowel een winsituatie voor China als voor het Westen.

Toch lijken we China soms een beetje te onderschatten. We hebben weliswaar een diep ontzag hoe de Chinezen het elk jaar weer voor elkaar weten te krijgen om een mooie groei te realiseren, maar toch blijven we onszelf boven de Chinezen zetten.

De CEO van WWP, Martin Sorrell, is van mening dat we de Chinezen beter maar goed in de gaten kunnen houden. Hij is namelijk ook van mening dat we de Chinezen onderschatten. Stilletjes aan nemen de Chinezen alle dingen van ons over en dat kan geen goed teken zijn.