Beleggen en emoties
Ik ben compleet verkeerd bezig! Dixit de grondbeginselen van beleggen die zeggen dat je emotieloos moet beleggen, zonder emoties dus, zoals een machine, op automatische piloot. Ja, in dit opzicht ben ik hélemaal fout bezig... Ik leg even uit.
Mijn ganse kapitaal, vergaard op 50 jarige leeftijd, zit direct en indirect in goud en zilver. Ik heb nauwelijks geld op mijn zichtrekening staan, geen spaargeld, geen pensioenregeling, no nothing. I am... all in, zoals ze zeggen!
Dit toont mijn enorme geloof (ja het is bijna een geloof in de zin van een religie geworden) in deze edelmetalen aan. Mijn financiële toekomst en die van mijn echtgenote hangt hier dus volledig van af (we hebben geen kinderen). Mind you: we bezitten alles wat we “nodig” hebben: mooi huis, sportwagen, merkkledij, juwelen, ikzelf een grote voorraad voer voor mijn hobby zijnde champagne en havanna's maar... geen geld eigenlijk, of nauwelijks. Ik heb misschien tien euro op zak!
Gelukkig zijn er wel de Amex en Platinum cards die toelaten om zowat alles te kopen wat ons hartje begeert. Maar... wij begeren niet zoveel meer.
Terugkomend op dat mét emoties beleggen (in mijn geval dan): stijgt de goudkoers met twee procent, dan ben ik in de hemel; zoveel geld erbij verdiend! Daalt de zilverprijs echter met drie procent, dan ben ik eigenlijk... down and out, futloos, slechtgehumeurd, ja zelfs licht depressief. Dit maakt van mij, deze situatie, dus een (lichtelijk) manisch-depressieve man... Nu is dat wel wat cru uitgedrukt misschien maar in se komt het daar toch op neer.
Ik lééf de goudprijs, ik éét de goudkoers, ik drink de zilverprijs...
Ik sta er mee op en ik ga ermee slapen. Ik weet sinds lang: dit is mijn leven - en mijn toekomst. Beleggen in het algemeen en in deze edelmetalen dan in het bijzonder.
Die ups en downs zijn dus door mij niet uit te sluiten, heel jammer, hoewel ik wel weet dat we hoger zullen gaan, véél hoger nog. Dit is mijn droom: een goudprijs van vele duizenden, een zilverprijs van vele honderden. Dollars. Wat ga ik dààr ooit mee verdienen denk ik dan? Of nog: wat ga ik daar ooit mee doen? Groter huis, grotere auto, ach neen, ik ben nu al een zeer tevreden mens...
Hé! Ik heb een idee! Meer liefdadigheid, zoals de miljardairs van deze wereld, een Buffett en een Gates, om er maar twee te noemen. Ik kan dit eveneens en nog meer dan nu doen, wel op mijn “niveau” natuurlijk. Zo hebben we al een weeskindje in India dat we steunen en doen we al giften voor een dierenwelzijnorganisatie. Dit zou ik flink kunnen uitbreiden. Ja, dàt lijkt me nu nog eens goed besteed geld. Ook heb ik weleens een willekeurige dakloze een behoorlijke som gegeven en hem in een appartementje gezet. Hij had een hond bij zich en ik heb ook een zwak voor honden, soit. Dit soort dingen zouden we meer kunnen doen. En ik kan het echt niet laten hé, ik zie een bedelaar ergens (en ze zijn overàl de dag van vandaag, veeg teken trouwens van hoe het met een maatschappij gesteld is), stel me dan voor dat IK in zijn of haar plaats zou zijn en hoe graag IK een substantiële som zou ontvangen, zomaar, op een mooie dag, out of the blue, en ja, dan ben ik “vertrokken” hé... Goedgelovig, zwak, warmhartig, gul, dom, nutteloos, u kiest zelf maar uit hoe u hier over oordeelt... Wat ik ondertussen denk: ja, doén, toch maar! Maar nu weer goud en zilver terug een beetje hoger, een beetje véél liefst... Misschien... ben ik toch niet zo verkeerd bezig?
