Soms duurt het lang voordat je iets meer te weten kunt komen over bepaalde onderwerpen. Soms ook heb je geluk als er korte tijd later ineens meer bekend wordt. En die gelegenheid deed zich afgelopen dagen voor over de Chinese ODI (outbound direct investments) met een nieuw rapport, waarvan onderstaand een paar van de punten daaruit.
Het afgelopen decennium heeft in het teken gestaan van enorme buitenlandse investeringen in China. Maar de komende decennia zal er juist een golf van investeringen van Chinese bedrijven naar het buitenland gaan plaatsvinden. En hoewel er twijfels zullen blijven bestaan over de achterliggende intenties van deze investeringen, zullen talloze investeringen blijken win-win situaties op te gaan leveren. Deze investeringen zullen vooral in het samengaan met buitenlandse bedrijven (mergers) plaatsvinden, maar ook door gewone overnames. Juist investeringen in infrastructuur en grondstoffen, die trouwens onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, zullen blijken met het oog op de toekomst, de juiste te zijn.
Terwijl de Europese schuldencrisis zich verdiept en de globale economie achterblijft, moeten de ontwikkelde landen zich commiteren aan stimulatie van de economie, terwijl de ontwikkelingslanden juist hun infrastructuur projecten een boost willen geven. En m.n. precies daar speelt China handig op in. Een goede infrastructuur is een voorwaarde voor een economie om überhaupt te kunnen gaan groeien. De randvoorwaarden zouden hier door de regeringen van de diverse betrokken landen geschapen moeten of kunnen worden d.m.v. aangepaste wetgeving. Hierdoor wordt een proces in gang gezet dat door alle geledingen van het bedrijfsleven gebruikt zal kunnen worden. Dit is de win-win situatie die dan voor beide partnerlanden ontstaat. Overigens wordt dit onderdeel uitstekend beschreven in het boek van Ayn Rand ‘Atlas shrugged’. Maar door de diverse crises in de ontwikkelde landen zijn juist de directe buitenlandse investeringen, die deze win-win situaties hadden kunnen opleveren, wel erg zwak geweest sinds 2008. We moeten hier het initiatief niet uit handen geven.
Azië, Europa en Afrika zijn de top 3 gebieden voor China's ODI. Maar sinds het uitbreken van de Europese schuldencrisis, leidt Europa de chinese ODI groei en dit zal waarschijnlijk het geval blijven in de komende decennia, althans volgens het rapport. In 2011 namen China's investeringen in de Europese Unie toe met 94% (jaar op jaar) tot € 3,46 miljard. In Afrika nam dit toe met 59% (jaar op jaar), terwijl het totale Chinese ODI slechts met 1,8% toenam vergeleken met het vorig jaar.
De schaalgrootte van China's investeringen is nu nog steeds klein, maar alles is in stelling gebracht om haar outbound direct investeringen te laten versnellen. En ook het met schulden kampende Europa zal een heel attractieve markt voor Chinese bedrijven blijken te zijn, aldus het rapport. Tegen het eind van 2020, zullen China's investeringen in deze regio naar schatting liggen tussen € 200 - € 400 miljard. Dat ligt geheel in lijn met de eerdere prognose voor 2015 van € 121 miljard. Het zal blijken nu deze trend zich heeft ingezet, dat dit een onomkeerbaar proces gaat worden.
Gedurende de afgelopen maanden hebben vele Chinese leiders, waaronder Wen Jiabao en Vice-Premier Li Keqiang, vele officiële bezoeken afgelegd o.a. in een aantal Europese landen, daarbij benadrukkend hoe belangrijk het door schulden getroffen continent in hun ogen voor China is. Tijdens dit 10-daagse officiële bezoek zijn er een serie investeringsdeals ondertekend tussen China en diverse Europese landen, waaronder Hongarije en België.
Voor onze zuiderburen, die de laatste tijd toch al zoveel slecht nieuws te verwerken kregen is er een lichtpuntje. "België zal een erg belangrijke uitvalsbasis worden voor Chinese bedrijven om in alle 27 lidstaten te gaan uitbreiden." heeft Li gezegd. Ik neem aan dat hier vooropgesteld moet worden dat Brussel zijn invloed dan wel moet blijven behouden. Dit is trouwens geheel in lijn met de Chinese
politiek, die zegt: ga uit van de bestaande situatie. Eigenlijk wel vreemd dat ik hiervan niets in onze media gelezen heb.
Maar ook wordt er veel aandacht gericht op Latijns Amerika en Australië. Hierover berichtte ik onlangs in een stukje met de titel ‘Eens een weekje chinees nieuws’.
Hoe dan ook, opvallend is dat China op allerlei manieren probeert door middel van bilaterale verdragen haar economische veiligheid en dus ook haar binnenlandse veiligheid en stabiliteit te waarborgen. Daar waar Europa juist probeert ditzelfde te bereiken door als eenheid naar buiten te komen, wat keer op keer mislukt. Niet zozeer omdat dit denkbeeld verkeerd zou zijn, maar om reden van de lange overlegtijden en Europese tegenstellingen die eerst overwonnen moeten worden, voordat die in werking kunnen treden volgens de algemeen geldende richtlijnen, die dan noodzakelijk eerst weer eens aangepast moeten worden. Blijkbaar neemt dit niet weg dat diverse europese landen inmiddels wel bezig zijn met bilaterale verdragen met China. De Chinezen zijn op dit moment gewoon slagvaardiger en hebben kortere beleidslijnen. Je vraagt je dan meteen af hoe in de toekomst de handelsbalansen met elkaar in overeenstemming gebracht gaan worden. Toch via het goud misschien?
In de VS zijn de chinezen al langere tijd bezig hun invloedssfeer uit te breiden. Volgens Justin Knapp, directeur van China Outbound Practice bij Ogilvy Public Relations in Beijing zullen chinese bedrijven allerlei restricties ontmoeten als ze in de VS vaste voet aan de grond willen krijgen. Ze zullen de politiek gevoelige aquisities moeten vermijden en minderheidsbelangen moeten nastreven op een niet-agressieve manier.
Kortom, China manifesteert zich steeds meer als grootmacht. Politiek, militair, wetenschappelijk en financieel dan misschien nog niet erkend, maar we zullen er toch steeds meer rekening mee moeten gaan houden. Maar uiteraard geldt dat ook voor andere landen. Onze aardbol is nu ook weer niet zo groot, dat we ons kunnen veroorloven de belangen van hele bevolkingsgroepen eenvoudigweg te negeren.
