De Griekse economie kromp sinds het begin van de crisis met 23,5% en ook in SPANJE, Portugal en Italië blijft recessie aanslepen. Volgens studies van Goldman Sachs heeft de periferie nog minstens tien jaar besparingen en hervormingen voor de boeg. Thomas Catan en Marcus Walker vragen zich in de Wall Street Journal af wanneer de noodlijdende landen in Europa eindelijk genoeg krijgen van de euro.
Ondanks de groeiende tegenstand tegen de EU blijft ruim 60% van de Spaanse, Griekse, Italiaanse en Franse bevolking de eenheidsmunt verdedigen. De media stond vorig jaar vol met woorden als ‘grexit’, ‘spexit’ en ‘gerexit’, maar het feit is dat de eurozone jaren na het begin van de crisis nog altijd intact blijft.
In SPANJE hebben ze net 530 miljoen euro uitgegeven aan de bouw een aantal onderzeeërs die bij het eerste contact met water naar de bodem blijken te zinken; ze zijn 100 ton te zwaar.
Het aantal mensen dat minstens drie jaar zonder werk zit, is in 2012 in SPANJE quasi verdubbeld (+48,6 procent) tot 1,05 miljoen. Dat meldt de Spaanse statistiekdienst INE. De toestand op de Spaanse arbeidsmarkt is, net als bijvoorbeeld in Griekenland, dramatisch sinds de crisis losbarstte. Onder meer de zeer hoge jongerenwerkloosheid is er alarmerend.
Vijftien Nederlandse scholen in SPANJE, Portugal en Italië zeggen dat ze in grote problemen komen als ze geen subsidie meer krijgen van Nederland.
De Duitse krant Der Spiegel maakte dit weekeinde een vernietigende analyse van de manier waarop Europese politici de jeugdwerkloosheid op het continent aanpakken:
‘Al maandenlang zit meer dan de helft van de Griekse jongeren zonder werk. Ook in SPANJE, Italië en Portugal is de situatie dramatisch. Voilgens statistiekbureau Eurostat zijn 23,5% van de Europese jongeren werkloos. In Europa begint zich een verloren generatie te vormen. De Europese regeringen hebben geen idee hoe het probleem aan te pakken. Eerder dan te investeren in effectief onderwijs en trainingsprogramma’s om de Zuid-Europese jeugd voor te bereiden op het leven na de crisis, geeft de politieke elite van Europa er de voorkeur aan oude ideologische vetes op te rakelen.'
