De euforie rondom het lente-akkoord heb ik vanaf het eerste begin niet zo goed begrepen. Inmiddels zijn zo'n beetje alle belangrijke beslissingen en pijnlijke ingrepen van de Kunduz-coalitie verschoven tot na de verkiezingen - wanneer er waarschijnlijk toch geen meerderheid meer voor te vinden is - maar zelfs als compromis om Brussel tevreden te stellen schoot het schromelijk tekort.
