Tunesië, Syrië, Jemen, Egypte, Irak. Het Westen zag eind 2010 hoopvol toe hoe tijdens de Arabische Lente bevolkingen in opstand kwamen tegen hun vaak autoritaire regeringsleiders. Die hoop is inmiddels vervlogen. De protesten bleken geen roep om democratie, maar een noodkreet over de vernietigende impact van langdurige droogtes op de landbouw en voedselprijzen. De onrust en radicalisering namen alleen maar verder toe.

Tot nu toe bleef Saoedi-Arabië, vernoemd naar het koninklijke Huis van Saoed, grotendeels buiten schot. Buiten wat kleine protesten zit koning Salman nog steeds stevig in het zadel. Maar aan die relatieve rust zou de komende jaren wel eens een ruw einde kunnen komen, zo beargumenteert de Britse schrijver en journalist Nafeez Ahmed.