Wij worden in de mainstream media regelmatig getrakteerd op analyses van de economische crisis. Deze worden vaak geboden vanuit een (neo) Keynesiaans perspectief, door overheids gesubsidieerde economen. Oplossingen worden gezocht in een alsmaar groeiende overheid: schulden worden ‘opgelost’ met nog meer schulden, toezichthouders krijgen nog meer macht, wij krijgen te maken met nog meer belastingen en steeds meer bevoegheden worden overgeheveld naar ‘Brussel’. Keer op keer blijkt dat problemen niet worden aangepakt maar slechts vooruit worden geschoven.