En wel in beide betekenissen van de term;

Figuurlijk: omdat hun leven almaar meer te beklagen is

Letterlijk: omdat zij inderdaad steeds armer worden, steeds minder geld beschikbaar hebben om te léven

De Tax Freedom Day in België, de symbolische dag waarop men niet langer belastingen betaalt maar voor eigen rekening begint te werken, valt dit jaar op 14 juni. Stel u voor: de helft van al uw noest verdiende geld mag... neen moét u afdragen aan De Staat. En in verschillende andere Europese landen is het eigenlijk nog erger... Dat is: voor zij die nog werk hébben! De Belgische Confederatie Bouw vreest voor 50000 bijkomende afdankingen van arbeiders. 83 Banen weg bij Delifrance. Honderden werknemers ontslagen bij een onderaannemer van Nike in Cambodja. Elke dag lees je wel zulke onheilsberichten en dat gaat zo maar door.

Niet alleen wordt de burger financieel bedreigd van alle kanten – vanuit de Verenigde Staten blijkt hij nu ook nog bespioneerd te worden in zijn privé doen en laten. Via internet en telefoon bijvoorbeeld, waar de FBI en de staatsveiligheidsdienst met behulp van het zogenaamde programma PRISM chatgesprekken, emails, foto's en video's bekijken, mee over uw schouder als het ware, via bedrijven als Microsoft, Yahoo, Google, Facebook, Pal Talk, AOL, Skype, YouTube en Apple.

Ik ruik gas

En de Belg – die ik het best ken omdat ik er zelf één ben – gaat noodgedwongen dan al minder van huis; op restaurant, op café en zelfs met vakantie. Buiten wachten hem trouwens overal camera's, controles op de weg en natuurlijk volgen daaruit ook meer kans op boetes, die De Staat gretig int. In steeds meer Vlaamse steden en gemeenten hebben ze een oude wet in een nieuw kleedje weten te steken met de zogenaamde GAS-boetes, oftewel gemeentelijke administratieve sancties. De stad Antwerpen is er zelfs zo zeker van genoeg burgers te kunnen bestraffen dat ze alvast 1,25 miljoen euro nu al in de begroting gaan opnemen, louter aan GAS-boetes!

Het systeem is eigenlijk een zero tolerance beleid, iets wat ook is komen overwaaien vanuit the Good Ole' US of A. De minste, geringste “overtreding” (of zeg maar eerder: beweging) kost je nu geld en nog niet weinig; jongeren die “samenscholen” op een pleintje; “belletje trek” doen ( u weet wel, dat wat we allemaal weleens gedaan hebben in onze jeugd, oh ondeugd); in een openbaar zwembad met meer dan één van een waterglijbaan roetsjen; op de rug- of zijleuning zitten van openbare banken (ik verzin dit dus niet hé!). Ik vrees dat binnenkort neuspeuteren op de openbare weg ook onder deze noemer gaat vallen...

De fastpass

Alle mensen zijn gelijk maar... de een is al wat gelijker dan de ander... Iedereen gelijk voor de wet? Wie eerst komt eerst maalt? I don't think so! Het pretpark Walibi waagt zich als eerste in België aan een systeem waarbij bezoekers extra kunnen betalen om wachtrijen te vermijden. In verschillende grote Europese pretparken blijkt zo'n fastpass al langer gangbaar, lees ik tot mijn verbijstering in De Tijd. De meerprijs kan oplopen tot wel 80 euro, dus rijkere ouders kunnen hun spruiten, die al onder een gunstig gesternte geboren zijn, nog eens extra verwennen en de andere kinderen jaloers maken. Twee maten, twee gewichten. Eigenlijk zou je zulk ouderwetse “voordringen” moeten bestraffen met zo'n moderne Gas-boete, vindt u niet? Doch voordringen mag wèl... zolang je er maar voor betaalt...