Banken gebruiken ingewikkelde rekenmodellen om hun eigen solvabiliteit te modelleren. Het lastige daarvan, is dat toezichthouders zich per bank in de specifieke geesteskronkels van de opstellers van het model moeten wringen om te controleren of het op zichzelf wel correct is geprogrammeerd. En dan leiden deze modellen ook nog eens altijd tot lagere solvabiliteit dan in de klassieke gestandaardiseerde methode voor banken...  Zie daar de paradox: een sector die heeft laten zien overvallen te kunnen worden door de realiteit van de markt, heeft nog steeds het recht zijn eigen solvabiliteit te berekenen.

[...]