De Keynesiaanse economen houden eraan vast dat de verschillende Gouden Standaard systemen historisch gezien ‘Boom en Bust’ periodes veroorzaakt hebben. Maar nog onlangs daarentegen beweerde ik (Nathan Lewis) dat er geen enkele significante economische gebeurtenis van die aard heeft plaatsgevonden als er sprake was van een stabiele valuta. Het doel van ieder Gouden Standaard systeem is te voorzien in stabiele valuta – tenminste, zo stabiel als maar mogelijk kan zijn in onze imperfecte wereld – en voor het overgrote deel slaagde het daarin gedurende een periode van enkele eeuwen.

Kwamen ‘Boom en Bust’ perioden voor in landen wanneer er een of andere gouden standaard systeem in gebruik was? Natuurlijk! En deze werden veroorzaakt om een veelheid van redenen, maar niet één betrof een valuta, waarvan zijn waarde stabiel bleef.

Waar spreken de critici van een Gouden Standaard nu echt over, wanneer ze goud weer eens de schuld geven voor deze ‘booms en busts’? Ze vergeten helemaal dat een gouden standaard systeem juist verhindert dat er door manipulatie van valuta in het macro-economisch beheer ingegrepen kan worden. Deze economen zijn ervan overtuigd dat zij ieder economisch probleem kunnen oplossen door gebruik te maken van hun fiatgeld manipulatie gereedschapskist.

Indien er een recessie was in 1854 of 1960 om wat voor reden dan ook, gaan zij ervan uit dat deze recessie geheel vermeden had kunnen worden, als hen maar was toegestaan hun fiatgeld magie te gebruiken. En om deze reden krijgen de verschillende gouden standaard systemen uit die tijden de schuld omdat ze zo’n actie voorkwamen.

De recessie was de schuld van de toenmalige gouden standaard!!!

Is het macro-economisch beheer via fiatgeld goochelarij nu werkelijk zo’n magisch medicijn voor economische ziektes? De aanhangers van ‘soft money’ hebben sinds 1971 de gelegenheid gehad om te doen wat ze wilden op dit gebied. Maar de recessies blijven maar komen. De laatste paar jaar heeft Bernanke geprobeerd de huizen bubbel, insolvabiliteit van banken en werkeloosheid te bestrijden met een politiek van gemakkelijk toegankelijk krediet, wat zijn weerga in de geschiedenis van de VS niet kent. Het heeft niet gewerkt; en alle verbetering in de werkeloosheidcijfers over de laatste paar jaar kan worden toegeschreven aan ‘statistische interpretatie’ of manipulatie zo u wilt.

Veteranen die de voorbije recessies van 1992 en 2001 hebben meegemaakt zullen zich ongetwijfeld nog herinneren, dat er allerlei redenen werden aangevoerd waarom hun trucs niet werkten. De conservatieve aanhangers van een Goud Standaard wordt vaak verweten een benadering van ‘niets doen’ te propageren bij economische neergang. Deze kritiek is vaak terecht. Vaak worden de echte problemen niet aangesproken, terwijl diezelfde conservatieven wel hun ‘het zal later allemaal goedkomen’ fantasieën spuiden. En soms bliezen deze conservatieven hun eigen economie op door fiscale strengheid (austerity) op te leggen.

We kunnen verdere economische neergang nog steeds voorkomen, als er maar een krachtdadige en effectieve politiek door de regeringen gevolgd wordt. Maar dat betekent wel dat deze gericht moet zijn op fundamentele verbeteringen in plaats van een gemakkelijke krediet politiek te volgen voor problemen die niet-monetaire oorzaken hebben. Speel in ieder geval niet met de valuta’s. Dat zal altijd meer problemen opleveren dan oplossen en vaak lost het zelfs geen enkel probleem op.

Al deze fiatgeld manipulatie technieken komen in principe neer op een vorm van valuta devaluaties, zelfs als dat niet het beoogde doel was. Met het verloop van de tijd verliest een fiatvaluta aan waarde. De huidige dollar is ca. 1/1700 ounce goud, terwijl dit in 1970 nog 1/35 ounce was. De afgelopen 40 jaar heeft de economische politiek van gemakkelijke kredieten om de economische problemen op te lossen ervoor gezorgd dat de waarde van de dollar met een factor 48 is afgenomen.

Als de waarde van geld afneemt, zal de koopkracht van de betaalde salarissen in die valuta ook afnemen. Dit wordt tegengegaan door de nominale salarissen ook te verhogen (inflatie compensatie), maar zelden zal dit gelijke tred houden. Na verloop van tijd worden de mensen effectief armer. Het lange termijn resultaat van deze valuta manipulaties spelletjes is een zich steeds verder verspreidende armoede. Dat is dan ook de reden waarom de doorsnee Amerikaanse familie zich nu armer voelt dan diezelfde doorsnee familie uit 1968. Als je geld nu nog 1/48 deel is van de waarde die het had in 1968, heb je meer geld nodig om de zaken die je gewend bent te kopen, te kunnen bekostigen. De vrouw moet dan een baantje zoeken en nog steeds is dat niet voldoende. Dus komen de credit-cards eraan te pas, studenten leningen, autofinancieringen en wat dies meer zij, totdat zelfs dat geen soelaas meer biedt en de Amerikaanse familie zijn onfortuinlijke financiële staat onder ogen moet zien.

Het kan zo maar zijn dat een 40 jaar verderop in de tijd het fiatgeld, eenzelfde beeld zal opleveren en er weer een daling van het fiatgeld met een factor 48 t.o.v. het huidige niveau zal plaatsvinden. Probeer je eens voor te stellen hoe de economie en de doorsnee Amerikaanse familie er dan uit zou zien. Een gallon benzine zou dan 48x hoger zijn, zo’n ca. $ 192 per gallon. Zouden de salarissen ook met factor 48 stijgen? Dat lijkt me niet aannemelijk.

De waarde van de dollar zal verder dalen en tegelijkertijd daarmee de levensstandaard van de Amerikaanse familie, tenzij we echte oplossingen voor de problemen vinden. En dat kon wel eens heel lang gaan duren. Argentinië heft nu al een eeuw lang veel met slechte kwaliteit valuta’s geëxperimenteerd en heeft iedere keer weer te maken gekregen met dezelfde resultaten. En terwijl Argentinië vroeger een van de rijkste landen ter wereld was wordt het vandaag nog niet eens als een ‘emerging market’ beschouwd.

Zouden de Amerikanen er ook een eeuw van achteruitgang voor nodig hebben om dit soort simpele principes te doorgronden?

Bron: Nathan Lewis