In het verleden las ik vaak zijn artikelen over zilver. Tegenwoordig vind ik hem ietwat extremer worden in zijn benadering. Niettemin zo af en toe raadpleeg ik nog zijn site om te zien of er werkelijk wat nieuws onder de zon is. Daarbij stuitte ik op een video waarin hij zijn visie geeft op inflatie, gebaseerd op de cijfers door de officiële bronnen vrijgegeven en ik moet zeggen, dit is weer de Chris Duane zoals ik hem uit het verleden ken.

Onderstaand geef ik u een tabel zoals hij die in deze video presenteerde en het behoeft weinig verdere uitleg. Chris’ gewoonte getrouw, wordt de dollar dan vergeleken met ounces zilver en niet met ounces goud.


Het grappige van deze cijfers is dus dat het er maar van afhangt vanuit welke hoek je het probleem benadert. Doe je dat vanuit de dollar dan is er zeer zeker sprake van inflatie. Als je de prijzen vergelijkt van 1964 en 2012 kun je moeilijk tot een andere slotsom komen. En er is in die tijd ook een hoop fiat geld bijgedrukt. Maar… als je het bekijkt vanuit het aantal ounces zilver als currency dan is er sprake van een stevige deflatie, met uitzondering van de post opleiding. Maar uitzonderingen bevestigen de regel. Ik laat het verder maar aan de economen om dit te becommentariëren.

Een ander gegeven is dat als je in 1964 $ 10.000 spaargeld had, de koopkracht daarvan nu in 2012 nog slechts $ 1.442,55 zou zijn, tenminste zoals gezien door Chris Duane.

Dat brengt mij eigenlijk op de volgende vraag: hadden we dit nu niet kunnen zien aankomen? Wel, je moest wel een groot staatsman zijn om dat in die tijd (1964-1965) en onder die gegeven omstandigheden al in te zien.

President de Gaulle zei daar in 1965 het volgende over:
In feite accepteren vele landen het in principe dat dollars net zo goed als goud zijn, om de verschillen in hun handelsbalansen af te wikkelen. Dit leidt ertoe dat Amerikanen steeds meer schulden aangaan. En deze schulden gaan dan op kosten van de andere landen, in ieder geval voor het deel waarin hun toegestaan wordt dollars bij te drukken. Als we de gevaarlijke consequenties in ogenschouw nemen, die een mogelijke crisis zal hebben onder zulke omstandigheden, denken wij dat er tijdig maatregelen getroffen moeten worden om die te vermijden. Daarom denken wij dat het noodzakelijk is een monetaire geldbasis te hebben die niet ter discussie kan komen te staan. Een die niet het nadrukkelijke stempel draagt van één land in het bijzonder. Welke basis zou dat dan moeten zijn? Waarlijk, wie kan er zich nu een echt standaard criterium voorstellen, anders dan goud.

Onze huidige politici zie ik zoiets niet gauw zeggen. Maar ja, een politicus is ook niet per definitie een staatsman.