Hoe zit het nu eigenlijk met ons collectieve geheugen. En daarbij wil ik het met name hebben over ons geheugen met betrekking tot het Duitse goud over het afgelopen jaar.

Een aantal maanden geleden maakte de Duitse centrale bank bekend dat het goud zou gaan repatriëren in zendingen tot een totaal van 50 ton per jaar. Toen was de reden om te kijken of het goud kwalitatief wel zou voldoen. De wolfraam- en tungstenverhalen waren niet van de lucht. Deze verhalen zijn inmiddels weer naar de achtergrond verdwenen.

Vervolgens hoor je enige tijd niet veel meer op dit front, totdat er nu gezegd wordt: we gaan 300 ton terughalen in een tijdsbestek van 8 jaar. Blijkbaar is er onderhandeld tussen de verschillende centrale banken over deze repatriëring waarbij de Duitsers dus bijna volledig hun zin gekregen hebben.

Kijken we echter naar de sensatiepers, dan halen de Duitsers dus 300 ton terug over 8 jaar. Dat betekent dus in feite dat zij geen 50 ton per jaar gaan terughalen maar nog niet eens 40 ton per jaar. Blijkbaar hebben de Duitsers toch niet volledig hun zin gekregen, of het geeft een indicatie dat de voorraden goud op dit moment moeilijk of niet beschikbaar zijn en dat zelfs voor een langere periode. Hoezo amnesia?

Venezuela haalde 160 ton terug, als ik goed geïnformeerd ben, in een tijdsbestek van 4 maanden. Weliswaar vanuit London en niet vanuit New York. En wat wel leuk is om te memoreren, de goudprijs had daar betrekkelijk weinig last van. Daar hoorden we echt niet dat het ging om te onderzoeken of het goud kwalitatief nog wel voldeed. Chavez wordt daarbij gewoon afgedaan als een nutcase. Dat China, Rusland en praktisch de hele Aziatische regio en die van het Midden Oosten en nu langzaamaan ook Zuid Amerika en zelfs Afrika goud in nog veel grotere hoeveelheden aankopen wordt dan wel eens vergeten. En dat komt echt niet allemaal bij de centrale banken vandaan.

Bij die getallen valt het beetje goud dat Duitsland terug wil halen in het niet. Dat Duitsland ook zijn goud uit Parijs wil terughalen lijkt me ook nog niet helemaal begrepen te worden. Wat voor zin heeft het om binnen de stabiele EU, een unie die volgens insiders niet om kan vallen, toch je goud te repatriëren. Ik denk dat het woord repatriëren alleen al genoeg zegt. Terug halen of gaan naar het vaderland.

En dan nog even over het fysiek versturen van goud. Niet zo lang geleden schreef ik een artikel over maten en gewichten van goud. Zou het verzenden van die 50 ton goud per jaar nou werkelijk zoveel ophef moeten ‘baren’? In het Midden-Oosten versturen ze dit moeiteloos door middel van koeriers, die het blijkbaar gewoon in kleine porties in hun bagage meenemen.

Zoals gewoonlijk is het weer even rustig op het Europese front. Ze hebben alles weer onder controle wordt ons verteld en het herstel zette begin 2012 al in. Ik heb zo het idee dat herstel betekent het digitaal printen van geld en die hoeveelheid neemt toch toe? En dat doe je alleen maar als de economische omstandigheden daarom vragen, zoals uitbreidingen in investeringen in de reële economie, m.a.w. er moet wel iets tegenover staan. Worden we dan toch voor gek versleten? Je zou haast denken van wel.