Het mislukken van de euro, die nog maar 13 jaar geleden digitaal en 10 jaar geleden tastbaar werd ingevoerd, is in de ogen van de CFR professor geen ongeluk en zelfs niet het gevolg van bureaucratisch wanbeheer, maar veeleer het onvermijdelijke gevolg van het opleggen van één gemeenschappelijke munt aan landen die enorm van elkaar verschillen. De negatieve balans van dit voor Europa noodlottige besluit is een schuldencrisis in diverse, vooral Zuid Europese landen, het op omvallen staan van grote Europese banken, hoge werkloosheid in het grootste deel van de eurozone en in de meeste landen het ontstaan van omvangrijke handelstekorten.

Ook het politieke doel om een eensgezind en harmonieus Europa te creëren is mislukt. Frankrijk en Duitsland hebben pijnlijke bezuinigingen opgelegd aan Griekenland en Italië, als voorwaarde voor hun financiële hulp aan deze landen. Tegelijkertijd botsen Berlijn en Parijs onderling over de rol van de Europese Centrale Bank, die nu overigens vrijwel geheel in handen is van 'experts' uit het feitelijk failliete deel van de eurozone (3). Ook is er grote onenigheid over hoe de financiële lasten van het overeind houden van de PIIGS landen moeten worden verdeeld.

[...]