Hoe vaak komen we niet deze kreet tegen in columns en beschouwelijke artikelen waarin herhaaldelijk de term “de gewone man” wordt gebezigd. Ik word er zachtjes aan chagrijnig van om telkens deze uitdrukking weer te moeten horen. Vooral nu met de Algemene Politieke Beschouwingen na presentatie van de Miljoenennota. Ik vraag mij af of ik ook ben te rangschikken onder de gewone man. Vooral politici hebben er een handje van de kreet “de gewone man” te pas en te onpas te bezigen. Het is bijna beledigend om iedere keer weer herinnerd te worden aan het feit dat ook ik behoor tot de grote groep die zich laat benoemen als “de gewone man.” Bovendien is deze kreet nu behoorlijk achterhaald. Juist in een tijd dat ‘genderneutraal’ het nieuwe modewoord is geworden. Heb mij altijd al afgevraagd waarom niet het vrouwelijk geslacht als zodanig wordt gebruikt en wordt aangeduid als “de gewone vrouw”. Waarschijnlijk een kwestie van jarenlang achterlopen in de emancipatie.