Het eerste dat ons opvalt in verslaggeving omtrent “besparingen” is dat er zelden een definitie van wordt gegeven. Definities variëren van het verlagen van soevereine staatsschuld naar het verhogen van belastingen. Dat zijn nochtans twee cruciaal verschillende dingen.

Het tweede dat ons opvalt is het taalgebruik, waarin besparingen systematisch worden geframed als iets pijnlijk. Iets ongemakkelijk. Ergens tussen een zonnesteek en huidkanker. Daarbij geldt de Griekse warboel als ultieme benchmark.