Is deze stelling op korte termijn verdedigbaar (minder consumptie leidt tot minder vraag, wat op haar beurt leidt tot minder productie, wat leidt tot minder werk, met als resultaat economische chaos, werkloosheid en miserie). Op de lange termijn ziet Harford een gans andere realiteit:

‘De moderne westerling verdient vandaag ongeveer dubbel zo veel als zijn ouders verdienden toen ze even oud waren. Waarom zouden de tieners van vandaag, eens ze de veertig bereiken, niet beslissen om meer van hun welvaart te gaan genieten door minder te werken? In plaats van tweemaal zo rijk te zijn als hun ouders zouden ze er voor kunnen kiezen om even rijk te zijn doch hun weekend op woensdagavond te laten beginnen. Indien dit op een graduele manier gebeurt, kan massale werkloosheid worden vermeden. Mensen zouden gewoon minder verdienen, minder uitgeven, meer tweedehandskleding kopen en meer tijd besteden aan wandelen en lezen. Dit is perfect uitvoerbaar, we zijn al meer dan rijk genoeg.‘

Maar waarom kwamen we dan niet al eerder tot het besluit om ons minder op geld en meer op spiritualiteit en vrijetijd te richten?