We lezen het in Europa, de Verenigde Staten, China en Japan, het stimuleren van de markt is op hol geslagen en de gevolgen hiervan zijn al honderden jaren bekent: het werkt niet. Rene Tissen schreef van de week het volgende: “Het is de vraag of Japan zich de risico’s van dit beleid bewust is, want wél wordt rekening gehouden met de positieve effecten van het strooien met geld, maar niet met de negatieve effecten ervan en al helemaal niet met de mogelijkheid dat zich onvoorziene omstandigheden kunnen voordoen.” Het is maar net welke informatie aan het publiek gegeven wordt en hoe daarmee de publieke opinie een richting op wordt gestuurd.

Symptomen vs het probleem

De hoge werkloosheid, dalende huizenprijzen, stijgende overheidsbezuinigingen, stijgende criminaliteit, we beschrijven en discussiëren over symptomen, niet de oorzaak. Schulden kun je niet oplossen met nog meer schulden, het blijft een veelgehoorde oneliner en dat is niet onterecht. En toch blijven we geloven dat het goed gaat komen, we blijven stemmen op mensen welke het probleem niet oplossen maar voor zich uit blijven schuiven. Het probleem blijft bestaan en wordt met de dag omvangrijker.

De context van informatie wordt veelal vergeten

De media kan elke keer een actueel onderwerp beschrijven en uitleggen wanneer het gebeurt, de context en het grote plaatje blijft altijd onderbelicht. De discussie kan elke keer weer afzonderlijk gaan over de toenemende macht en (al dan niet opgeslagen) kennis van Facebook en Google, de toenemende aantallen camera`s op straat of op de snelweg, waarom er steeds meer gepind en ge-telebankiert moet worden en het toenemende aantal vluchten van drones met highspeed camera`s, of je verlegt de discussie naar de “Big Brother is watching you” ontwikkeling.

Het is maar hoe je het bekijkt

De media bepaalt voor een groot deel hoe er naar grote ontwikkelingen wordt gekeken en als je onvolledige informatie voorgeschoteld krijgt of het uitgangspunt van het debat wordt ergens anders neergelegd dan zou de beoordeling van de uitkomst van de discussie best wel eens beïnvloedt kunnen worden nietwaar?

Politici en media zijn blind voor het probleem

De politiek kan blijven strijden voor het recht om olijfolie in navulverpakkingen in restaurants, we kunnen de huizenmarkt tot in den treure blijven dood analyseren, zolang de discussie over symptomen gaat vind ik het eigenlijk niet meer interessant. En dat zouden meer politici moeten vinden. Van banken kun je niks anders verwachten, hun uitgangspunt is winst “no mather what”. Maar van de volksvertegenwoordigers en journalisten moeten we nu echt iets anders gaan eisen. Als het al niet veels en veels te laat is…