De hamvraag na de crisis van 2007 was, waarom heeft bijna niemand dit zien aankomen?

In 1e instantie was het antwoord hierop: elk was afhankelijk van weer een ander en iedereen was ervan overtuigd dat hij het juiste voor zijn eigen situatie deed. De Britse pers stond destijds op zijn achterste benen bij zo’n zwak argument. En terecht, want het duurde dagen, weken, maanden tot zelfs jaren voordat de economische wereld eindelijk zijn antwoord gevonden had.

Het simpele antwoord was: de meesten hadden het wel zien aankomen!

Vele mensen hebben deze crisis voorzien... alleen niemand wilde die uitkomst geloven.

Dit antwoord is wel zo simpel: niemand geloofde dat zoiets kon gebeuren. Zovele mensen, zo’n eenvoud, maar ook zoveel ongeloof aan zo’n uitkomst.

In tegenstelling met wat de economen ons willen doen geloven, zag bijna iedereen het aankomen. Vraag het maar aan de mensen om u heen. Ik verzeker u dat iedereen u zal vertellen dat ze het wel degelijk zagen aankomen. Alleen... ze hebben er niets aan gedaan en er ook niet naar gehandeld. Het zou nooit tot een crash gekomen indien zij wel voorzorgsmaatregelen getroffen zouden hebben. Want dan zouden ze op dat moment al uitgestapt zijn, of – als zij iets in de melk te brokkelen hadden – zouden ze iets ondernomen hebben (rentetarieven verhogen, voorzichtiger handelen, hoge leningen vermijden) om de bubbel lang voordat hij zou ontstaan te neutraliseren.

Maar hoe dan ook, in tegenstelling tot die professionals, waren er een aantal mensen die er wel naar gehandeld hebben. Wat zou er anders ten grondslag kunnen liggen aan de 150% stijging van goud in de 5 jaar voordat Northern Rock zich opblies.

Buitenproportionele US monetaire politiek met een kunstmatig laag gehouden rente leiden tot bubbels overal ter wereld in iedere denkbare asset class, zo zei Marc Faber in antwoord op de uitleg van Alan Greenspan over de tech bubbel destijds.

De 1e waarschuwing kwam met een verdubbeling van de goudprijs in de periode 2001-2007. Dus het instappen in deze periode was slim of een toevalstreffer, of...  slechts ‘doom and gloom’ denken afhankelijk van het feit of je al dan niet toen bent ingestapt. En zelfs na het uitbreken van de crisis hebben goud en zilver opnieuw een prestatie van formaat neergezet zoals verwacht mocht worden. Hoewel deze keer met grotere uitslagen in prijs om de nieuwe kopers scherp te houden. En nu in 2012 is de prijs weer verdubbeld t.o.v. 2007.

Een klant van BullionVault omschreef het als volgt: Ik ben geen doemdenker, voor mij is het een kwestie van vertrouwen. Het bezit van goud en zilver is de enige optie in een financiële wereld die op weg is naar een ineenstorting, die op 2 manieren kan plaatsvinden. Een snelle onverwachte hyperinflatie, of een lange langzaam aflopende weg.

Deze manier van denken is tegenwoordig niets nieuws meer. De kranten staan vol van de verhalen over de spaarders die klagen over de lage rente, de politici die paniek veroorzaken met het drukken van geld en economen en investment strategen die zich ergeren als het woord hyperinflatie valt. Maar laten we nog eens terugkijken naar de 1e vijf jaar van de ‘financiële’ crisis. Hoeveel van de nieuwe betweteraars – die nu zeggen dat ze het hebben zien aankomen – hebben er werkelijk iets aan gedaan door goud en zilver in hun portfolio’s op te nemen sinds de crisis van 2007 begon? Natuurlijk zijn die er, maar in het grote veld van beleggers en spaarders vormen zij slechts een zeer kleine minderheid.

De reden hiertoe is ongetwijfeld eenvoudig en die is, dat eigenlijk niemand verwacht dat de crisis zich door zal zetten. En onder hen die dat wel verwachten zullen er velen zijn die dat niet willen aanvaarden. In ieder geval niet genoeg om actie te ondernemen.

Bron: BullionVault, Adrian Ash