Vandaag zag ik een interview met John Embry op KWN. Wat daaraan opvallend is zijn de volgende zaken:

Heap Leaching. Wat ik hier maar even interpreteer als dagbouw. Hier heeft Embry zonder meer een punt. In 1980 was de totale wereldproductie 1.220 ton (goud), wat inmiddels is opgelopen tot ergens tussen 2.500-3.000 ton vandaag de dag, gebaseerd op de cijfers van de USGS. Een ruime verdubbeling dus. En inderdaad had dit een grote invloed op de dynamiek van op deze tak van industrie. De gevolgtrekkingen die hij hieruit maakt, daar kan ik me wel in vinden.

Onlangs gaf de CEO van Agnico Eagle ook al aan dat er bij het huidige prijsniveau van goud wel eens productie verloren kon gaan.

De kostprijs voor het goud delven van ca. $ 1.700, daar kan ik me uiteraard in vinden, want dat beweer ik zelf nu al tijdje na links en rechts onderzoek gedaan te hebben. Ook de conclusie dat er bij een goud spotprijs van zo’n $ 3.000 een redelijk tot goede winst te verwachten valt, gezien alleen vanuit de kostenniveau van nu, komt ook aardig overeen met mijn eigen visie.

Dat die hefboomwerking bij goudmijnaandelen er is (kan zijn) is dus zonder meer verklaarbaar.

Wat ik echter mis in zijn verhaal is op zijn minst een verwijzing naar de waardering van de ondergrondse reserves van de diverse mijnbouwaandelen m.b.t. tot hun huidige aandelenprijs. Maar ook daar valt weinig echte informatie uit te halen. Het enige wat nog wel naar buiten komt zijn aantallen ounces, maar geprojecteerde winningskosten zul je zelden of nooit aantreffen. Hoewel ook daarvan best wel getallen gepubliceerd zijn. En als je die ziet schrik je. Er zal niet expliciet bijstaan, hoeveel ton aarde of rots ze daarvoor zullen moeten verwerken. Ik weet wel, hier kan je boeken over schrijven, want het is vrij complexe materie.

Het verhaal van reserves doet me trouwens sterk denken aan de olie-industrie, waar Shell op een gegeven ogenblik ook de reserves scherp naar beneden bijstelde, met alle gevolgen vandien. Zou dat niet mede een reden kunnen zijn, waarom de goudmijnen zo achterblijven? De verwachting dat de bijstellingen van de reserves wel eens veel lager kunnen uitvallen?

Trouwens zoals ik al in diverse stukjes heb aangegeven spelen er vele factoren een rol van betekenis in de prijsvorming rond het goud en natuurlijk hebben die ook een rol m.b.t. het delven. Maar is het nu werkelijk zo dat we in de toekomst geen toename van de goudproductie mogen verwachten? Ja, ik denk het wel gezien vanuit de huidige technologie. Maar toch wil ik nog eens heel duidelijk op nieuwe mogelijkheden wijzen.

In de olie-industrie waren ze destijds, d.w.z. zo rond 1930-1940 ook op zoek naar nieuwe winning mogelijkheden. Een van de zaken, toen al uitgevonden, die in later jaren de wereld op zijn kop zou zetten waren booreilanden. Deze zelfde mogelijkheid bestaat er natuurlijk voor allerlei soorten van grondstoffen. En er zijn al bedrijven, die zich hierin specialiseren. Uiteraard zullen deze vrij kapitaal intensief zijn, omdat er vele nieuwe, voordien onbekende problemen overwonnen zullen moeten worden.

En voor wat goud betreft zien we al een eerste aanzet, een soort kleine baggerscheepjes – nu nog heel primitief - die de zeebodem afzoeken naar stofgoud in het sediment. Nu nog voornamelijk bij riviermonden waarvan bekend is dat er stroomopwaarts goud gevonden is. Het staat nog in de kinderschoenen, maar toch. Trouwens 2/3 deel van het aardoppervlak bestaat uit zeeën en oceanen en geloof me als ik zeg dat we er nauwelijks idee van hebben wat daar allemaal nog te vinden is. Wel tegen een bepaalde kostprijs uiteraard.

Ook hier zou ik weer willen zeggen, vlak het menselijk vernuft niet uit. Het kan natuurlijk even duren voordat dit soort goudproductie grotere vormen gaat aannemen, als het überhaupt zover komt, maar ja, dat was bij de oliewinning ook.