Het leven met een goudstandaard leek uitgestorven. Er zijn niet meer zoveel mensen op de wereld die een goudstandaard hebben meegemaakt en die weten hoe het was om te leven in een monetair systeem waar de mogelijkheden beperkt waren. Maar dankzij Ben Bernanke’s geldpers en de overconsumptie van de Westerse overheden die de laatste jaren aan het licht is gekomen, is het thema weer helemaal actueel.

Het verlaten van de goudstandaard is een bron van veel kwaad geweest, maar niet van alle kwaad. Door de afschaffing van de goudstandaard is de Westerse wereld in een schuldenspiraal terecht gekomen. De wet heeft ons 40 jaar geleden voorgeschreven dat het fiatgeld dient gebruikt te worden als betaalmiddel. Maar niemand is verplicht om dollars of euro’s te gebruiken bij een lening, nergens wordt bijvoorbeeld goud verboden als betaalmiddel. Iedereen is nog steeds vrij om contracten af te sluiten zonder het gebruik van dollars of euro’s. De overheid accepteert alleen nog dollars of euro’s als betaalmiddel of als inningsmunt. Het vestigt enkel een trademark voor zijn eigen product. Twee partijen waarbij de overheid niet betrokken is, mogen andere betaalmiddelen gebruiken voor de uitwisseling van hun diensten/goederen. Een terugkeer naar de goudstandaard zou dit niet veranderen, alleen gemakkelijker maken.

Of een goudstandaard nu goed of slecht, is voor discussie vatbaar. Deze financiële crisis is er een zonder een goudstandaard, de grote depressie van de jaren 1930 was er een met goudstandaard.

Een goudstandaard zal niet onmiddellijk veel veranderen. We zullen nog steeds belastingen moeten betalen. Overheden zullen ook niet van de ene op de andere dag zich aan de regels gaan houden. Ze zullen nog steeds proberen meer uit te geven dan ze binnen krijgen. Een goudstandaard zal ook niet voor eeuwig uw koopkrachtverlies inperken. Net zoals in het verleden kan een goudstandaard in de toekomst weer afgeschaft worden.

Wat een goudstandaard wel kan doen, is het de overheden veel moeilijker maken, het zal het verantwoordelijkheidsgevoel vergroten, het zal slecht beleid harder bestraffen. De uitgever van een bepaalde munt belooft altijd om de koopkracht van deze munt te vrijwaren. Een munt die gedekt is door goud, zilver, olie of andere grondstoffen weerhoudt een overheid er niet van haar belofte te breken, het maakt het de uitgever ervan alleen veel moeilijker om deze belofte te doorbreken doordat de bevolking de dekking kan opvolgen.

Teveel geld creëren zou de dekking namelijk verminderen. Indien de voorraad tot nul zou dalen, heeft de overheid over heel de lijn gefaald en is het land failliet. Er valt dan niets meer te ontkennen, er kan geen tijd meer gekocht worden.

Een goudstandaard houdt net dezelfde beloftes in als een fiat geldsysteem. Alleen wordt het spel eerlijk gespeeld en wordt de bevolking niets meer voorgelogen. De verantwoordelijkheidszin en de eerlijkheid worden in ere hersteld, net als de rol van goud in het monetaire systeem. Daar draait de invoer van een nieuwe goudstandaard rond.

Ronald Hendrickx – Fininfo-be
Bron: Bullionstreet