Na mijn eerdere artikelen over goudmijnaandelen komt er nu eindelijk weer steun van de beste zijde die ik maar kon verwachten en CASH COSTS is hierbij het steekwoord.

Regelmatig word je door diverse commentatoren om de oren geslagen met cash costs van goud en de suggestie van de enorme winsten die de goudmijnen dus op basis hiervan zouden maken. Herhaalde malen heb ik nu aangegeven dat zij met deze benadering totaal op het verkeerde spoor zitten. Cijfermatig heb ik dit al eens onderbouwd met mijn artikel dat hier te vinden is.

Wat ik eveneens heel duidelijk heb willen maken is dat er met de verwachting van een sterk stijgende goudprijs er (heel wel mogelijk) een grote stijging van de goudmijn aandelen inzit. Maar er zal dan ook nog aan bepaalde andere voorwaarden voldaan moeten worden zoals bijv. de grote sociale onrust in sommige producerende landen.

Het zit hem dus niet zozeer in het hefboomprincipe wat hieraan ten grondslag ligt, maar wel aan de positie waarvan uit je vertrekt (Cash costs of all-in costs). En tussen deze uitersten zat er een verschil van maar liefst ca. $ 1000 per troy ounce.

Ongeveer 2 maanden geleden toen goud weer aan een tijdelijke opmars in prijs begon, startte het circus van hooggespannen verwachtingen weer. De koopadviezen vlogen je om de oren. Natuurlijk zijn er bedrijven die sinds de dieptepunten van het afgelopen jaar wel 100% in koers stegen, maar die vind je niet alleen in deze sector. Maar over het algemeen spreken we hier over penny stocks en op koersen t.o.v. hun dieptepunt van dit jaar, uitzonderingen daar gelaten. Maar wie heeft er nou precies op het dieptepunt gekocht? Uiteindelijk horen we nu al een paar jaar dat de goudmijnen (explorers, juniors etc.) zullen gaan stijgen en vele mensen die in die periode gekocht hebben zullen inmiddels nog steeds op behoorlijke verliezen staan. Buitendien maakt het ook veel verschil in welke categorie goudmijnaandelen je het zoekt en waar ze hun werkterrein hebben. En om het geheel nog onoverzichtelijker te maken wordt er ook nog de HUI index bij gesleept, waarin geen enkele pure goudmijn zit.

Ja, maar we staan voor een uitbraak wordt er dan als antwoord gegeven.

Dat kan best zijn, maar een uitbraak is pas een uitbraak als die er werkelijk is. Daarop vooruit lopen kan je in de problemen brengen. En op zijn best kan ik momenteel het grote geheel alleen nog maar als een opleving beschouwen. Een echte uitbraak mag je verwachten als de spotprijs voor goud rond de $ 1900 ligt en daar ook langere tijd boven blijft.

En dan hangt het er ook nog vanaf in welke valuta je koopt en verkoopt. In mei 2011 lag de dollar op ca. € 1,50, in maart 2012 op ca. € 1,35 en nu weer onder de $ 1,30. De dollarinvloed op koersen die je moet afrekenen in andere valuta kan je aardig parten spelen en dat komt niet tot uiting als de meerderheid van de analisten spreekt over de koerswinsten van juist deze mijnbouwaandelen.

Maar natuurlijk ligt voor ieder mijnbouwaandeel dit uitbraakniveau verschillend en zul je om dat te ontdekken huiswerk moeten verrichten. Daarvoor baseer ik me dan op wat ik uit het boek van Stan Weinstein geleerd heb, lang geleden en waar bijzonder veel aandacht aan wel heel simpele TA wordt besteed. Het boek waar ik op doel is geschreven in 1988 en TA werd in die tijd nog als een soort magie gezien en technische analisten stond voordien bekend onder de naam ‘chartisten’. Zelf ben en blijf ik een groot voorstander van eenvoud, maar met een paar simpele indicatoren kun je al heel veel redelijkerwijs voorspellen. Het is echter geen 100% garantie dat je zienswijze ook tot werkelijkheid zal worden.

Voor de korte termijn gokkers (speculanten) is dit misschien een heel interessante situatie, alleen je weet nu beslist nog niet voor hoelang je je geld vastzet voordat het werkelijk rendement oplevert. Op tijd uit een verlies opleverende situatie stappen is voor veel gokkers bijna een onmogelijkheid. Kijk maar eens in het casino.

Beter is het iets aan onderzoek te doen. En voor traders kan het momenteel zeker interessant zijn. Zij gaan toch iets meer overdacht te werk, waarbij TA een heel belangrijke rol speelt.

Maar voor beleggers met een langere tijdshorizon (minstens 1 jaar) is het misschien nog te vroeg en zal zich eerst iets van een soort van momentum moeten gaan manifesteren.

Onlangs las ik nog een artikel van Doug Casey resp. Marim Katusa, waarin gezegd werd dat slechts 1 op de 3000 goudprojecten werkelijk tot uitvoering (productie) komt.

Ook zijn er inmiddels CEO’s ontslagen bij grote mijnbouwondernemingen en dat is niet vanwege de goede resultaten.

Heel belangwekkend is daarom het artikel wat nu net op KWN verschenen is van Sean Boyd, CEO van Agnico Eagle, waarin hij op deze zaken ingaat.

Hij stelt onder meer het volgende:

Hoewel de cash costs van 1 troy ounce goud tussen de $ 600 en $ 700 ligt, kost het zeer aanzienlijk meer om die troy ounce goud uit de grond te halen. De industrie raakt meer en meer overtuigd dat het weergeven van de werkelijke kosten (all-in costs) een veel reëler beeld van de situatie geeft. Dat houdt tevens in dat er bij een lagere goudprijs veel productie verloren zal kunnen gaan. Een aspect dat tot nu toe onderbelicht is geweest.

En verder pleit hij dan ook voor een standaard rapportage van de all-in costs voor goud. Iets waar ik me volledig in kan vinden.

Ook voorziet hij geen stijging in de wereldproductie van goud, maar eerder een vlak tot dalend verloop. De redenen hiervoor zijn ook duidelijk, geopolitieke situatie, milieu, teruglopende erts grade, bijna geen nieuwe grote vindplaatsen. En als die vindplaatsen er toch zijn, dan liggen die vaak zo afgelegen of diep, dat het heel veel zal gaan kosten om dat rendabel te exploiteren. Maar dat alles is natuurlijk wel afhankelijk van de spotprijs voor goud. En als die in korte tijd tot bijv. $ 3000 per ounce zou stijgen en ook langere termijn op dat niveau zou blijven liggen, dan zien de plaatjes er natuurlijk heel anders uit.