Onlangs zag ik de cijfers over 2012 die gewoonlijk door de WGC gepubliceerd worden, langskomen. Zoals wel vaker het geval was, was ook deze keer de lijst beperkt tot de top 100 van landen en grote instituten, zoals ECB, IMF, BIS en WAEMU.

Mijn 1e reactie was dat er eigenlijk weinig veranderd is in zowel de goudvoorraden bij de Centrale Banken als hun respectievelijke dekkingspercentages van goud t.o.v. hun totale reserves. Over het verhaal dat de Centrale Banken grote goudaankopen doen blijkt uit deze statistieken niet veel. Een toename van ca. 200 ton op ca. 30.000 ton is nou niet bepaald om over naar huis te schrijven, is het wel? Andere opgaven leren ons dat het minstens 500 ton geweest zou moeten zijn, ook al niet bijzonder vermeldenswaardig op die aantallen, maar goed. Wat echter wel opvallend is dat er zich binnen deze ca. 30.000 ton bij een aantal landen wel degelijk relatief behoorlijke verschuivingen voordoen. Sommige landen hebben hun goudvoorraad zelfs verdubbeld. En als sluitstuk heeft de BIS blijkbaar 410 ton goud verkocht, een verschuiving dus tussen Centrale banken en geen aanslag op vraag en aanbod in de markt. Dit kan misschien de 500 ton, genoemd door de diverse goeroe’s, verklaren.

Als we ervan uitgaan dat in 2012 de wereldproductie van goud op zeg maar 2.500 ton gelegen heeft, zonder China, dan maakt de 220 ton aangekocht door Centrale banken van de top 100 bij mij weinig indruk. Wat meer veelzeggend is, is het feit dat er dan 2.280 ton gewoon in de markt verdwenen is. Een markt waar we weinig of geen weet van hebben, behalve dan de gekende cijfers zoals ca. 10% industrieel verbruik, ca. 55% sieraden en ca. 35% bullion en munten (beleggersgoud).

Wat verder tegenvalt zijn de verschillen bij de top 10. Slechts een magere 120 ton, maar we weten allemaal dat dit niet helemaal kan kloppen. Alleen Duitsland en Rusland hebben afwijkende cijfers t.o.v. 2011 en laten we eerlijk zijn, een beetje ongeloofwaardig is dit wel, gezien alles wat er geschreven is over manipulaties en vermoedelijke ‘echte’ voorraden bij de Centrale banken.

Om een heel lang verhaal kort te maken geef ik onderstaand alleen de top 10, zoals de publicatie luidde over 2012 met de top 10 van 2011. Maar dan zonder de ECB, BIS en het IMF, die ik apart vermeld. Wat verder heel bijzonder is aan de publicatie van deze cijfers is het percentage gouddekking van de totale reserves van een land. Hieruit laat zich makkelijk afleiden wat de totale reserves uitgedrukt in goud zouden moeten zijn, zie de kolom totale reserves. Dat geeft al een heel ander beeld.

China heeft ca. 6 x meer reserves dan de USA en ook Japan laat zich niet onbetuigd met ca. 2,3 x de reserves van de USA. Samen zijn zij goed voor ca. 85.000 ton van de totaal ca. 218.000 ton van de totale top 100. En dan gaan we er nog steeds vanuit dat de opgegeven goudvoorraden kloppen. Voorlopig zie ik af van het trekken van conclusies, omdat de cijfers gewoon niet de correcte weergave van de situatie kunnen zijn. Iets waar ik al meerdere keren op gewezen heb. Maar dat er een ander beeld wordt geschapen dan werkelijk het geval is, lijkt me duidelijk.