Geruime tijd vroeg ik me inderdaad af wat de plotselinge ommezwaai in de Amerikaanse politiek inzake Israel veroorzaakt had. Op het politieke front lijkt Israel al volkomen in de steek gelaten, zowel militair als economisch. Dat de oplossing hiervan wel eens in Syrië zou kunnen liggen kwam voor mij in ieder geval toch nog wel onverwacht.

Als we het over Syrië hebben, is het anders dan bij bijv. Libië, Tunesië of Egypte, dichter betrokken bij de situatie rond Iran. En Iran is een probleemgebied dat de wereld in vuur en vlam kan zetten vanwege de steun die het ontvangt van Rusland en China. Het lijkt wel alsof andere grootmachten op aarde tegen de VS hebben gezegd: tot hier en niet verder en nou weg wezen.

Daartoe het volgende verhaal van Thierry Meyssan over de toekomstige verliezers in de Syrië crisis.

Admiraal James Winnefeld, de plaatsvervangende stafchef van de VS, bevestigde tijdens de ronde tafel conferentie in Ankara, dat Washington haar plannen m.b.t. Syrië openbaar zal maken na de presidentsverkiezingen van 6 november. Hij gaf zijn Turkse gesprekspartners duidelijk te verstaan, dat er al lang een vredesplan met Moskau uit onderhandeld is, dat Assad aan de macht zal blijven (onvoorziene omstandigheden daar gelaten) en dat de Veiligheidsraad de instelling van bufferzones niet zou toelaten. Ondertussen bevestigde ook de plaatsvervangende Secretaris Generaal van de VN voor vredesoperaties, Herve Ladsous, dat hij de mogelijkheid tot het uitzenden van vredestroepen naar Syrië in overweging heeft genomen.

Alle belanghebbenden in de regio bereiden zich voor op een door VN troepen opgelegde wapenstilstand, die hoofdzakelijk zal bestaan uit troepen uit de OVKS, waarvan Armenië, Witrusland, Kazachstan, Kirgizië, Rusland en Tadjikistan deel uitmaken. Feitelijk betekent dit dat de Verenigde Staten zich verder terug trekken uit deze regio, waarvan Irak al een voorproefje was en dat ze bereid zijn hun invloed daar met Rusland te delen.

Tegelijkertijd gaf de NY Times aan dat directe gesprekken tussen Washington en Teheran voortgezet worden, hoewel het streven van de VS blijft de Iraanse valuta onderuit te halen. Op een andere manier gezegd, geeft Washington nu na 33 jaar isolatie toe, dat Teheran een regionale macht van betekenis is, maar dat de VS zal blijven proberen Iran‘s economie te saboteren.

Deze nieuwe overeenkomst gebeurt dan ten koste van Saudi-Arabië, Frankrijk, Israel, Qatar en Turkije, die allen op een val van het regime in Damascus ingezet hadden. De bonte verzameling van landen in deze coalitie splitst zich nu in twee delen op. De ene helft, die zich tevreden moet stellen met weinig inbreng als troostprijs en de anderen, die zullen blijven proberen de lopende gang van zaken te verstoren en zelfs saboteren.

Ankara heeft zijn positie inmiddels al aangepast. Erdogan, die tot het ergste bereid was (zelfs een oorlog), zoekt nu actief opnieuw verzoening met Teheran en Moskau. Een paar dagen na de beledigingen aan het adres van Iran en het lastig vallen van Russische diplomaten ging hij overstag en toonde zich verzoeningsbereid. Daarvoor gebruikte hij het top overleg van de ECO in Baku, waarvan Iran, Pakistan, Turkije, Afghanistan, Azerbeidjan, Kazachstan, Kirgizië, Tadjikistan, Turkmenistan en Uzbekistan lid zijn, om de Iraanse president te ontmoeten. Hij stelde een complexe discussie voor om de crisis in Syrië op te lossen, die het zowel Turkije als Saudi-Arabië mogelijk maakt verder te blijven deelnemen aan deze discussie en niet buiten de boot te vallen. Met in zijn achterhoofd, in dit geval de verliezer niet te deemoedigen, toonde de Iraanse president zich welwillend voor dit initiatief.

Mitglieder der ECO
Qatar zoekt ook al nieuwe wegen voor haar ambities. Emir Hamad bezocht onlangs Gaza en wierp zich daar op tot beschermer van de Hamas. Hamad zou maar wat graag zien dat de koning van Jordanië onttroond zou worden, die een hervorming van het Hashemitische koninkrijk tot een Palestijnse Republiek en een machtsovername van de door hem gesteunde Moslim Broederschap mogelijk zou maken.

Blijven nog over Israel en Frankrijk, die een front tegen verwerping van dit plan vormen. Hoewel de nieuwe situatie een bescherming voor de staat Israel zou betekenen, zou dit tevens inhouden dat het haar uitzonderingspositie, internationaal gezien, en haar expansie politiek zou ruineren. Israel zou in deze dan tot een tweede rangs natie gedegradeerd worden. En wat Frankrijk betreft zou het haar invloed in de regio verliezen, ook in Libanon. Om hieraan tegenwicht te bieden, ontwikkelden de geheime diensten van deze twee landen een plan om deze overeenkomst tussen de VS, Rusland en Iran te doen mislukken. Indien dit plan zal mislukken, zou het hun wel vergemakkelijken de bewijzen voor inmenging te verdoezelen.

De Fransen verspreidde het gerucht dat president Assad een plan van de Hezbollah ondersteund had om vijf libanese aanvoerders te vermoorden: de chef van de geheime dienst, de chef van het ministerie van binnenlandse zaken, de groot moefti, de patriarch en de voormalige premier Fouad Siniora.

Parijs ruimde Michel Samaha uit de weg. Hij diende als verbindingsman met de Syrische autoriteiten, maar viel in Damascus in ongenade en werd daarmee nutteloos. Deze geniale en veelzijdige politicus geraakte in een val, uitgezet door generaal Wissam el-Hassan, chef van de veiligheidsdienst en verbindingsman naar de Salafisten. Daarna offerde Parijs Wissam el-Hassan, die niet alleen in geval van vrede in Syrië nutteloos geworden zou zijn, maar ook gevaarlijk was en buitendien teveel wist. En zo heeft het franse gerucht zich tot werkelijkheid gemaakt.

De hoofdpersoon in deze intrige is de Franse generaal Puga. Deze voormalige commandant van de Speciale Operaties en leider van de Franse militaire Inlichtingendienst werd de persoonlijke stafchef van president Sarkozy en werkt nu als zodanig onder president Hollande. En hij is degene die de uiteindelijke Franse politiek in het Nabije Oosten bepaalt.

Tot zover Thierry Meyssan

Wat mij hierbij opvalt is dan dat de Russen hun steunpunt in de Middellandse Zee, Tartuz in Syrië, niet hoeven opgeven. Voorts betekent dit dat Rusland een steeds grotere rol van betekenis zal gaan spelen in de regio en landen aan haar grenzen. Iets waar zij ook al jarenlang aan werken.

Verder dat de NATO, door Turkije zwaar in verlegenheid gebracht, verder aan macht zal inboeten. Dit is de tweede keer dat Turkije de NATO op springen zet. Denk ook nog aan de bijna uit de hand gelopen situatie met Griekenland een aantal jaren geleden. Maar ook dat vnl. landen uit de onmiddellijke nabijheid van deze regio troepen zullen gaan leveren als vredesmacht en allen uit deze Oostelijke regio komen.

Ook blijkt hieruit dat Jim Rickards met zijn visie dat toekomstige oorlogen wel eens als economische en valuta oorlogen konden plaatsvinden waarheid is en dat, laten we hopen, wapengeweld niet zal gebeuren. Hoewel je je moet afvragen wat meer invloed op een bevolking heeft.

Bron: Thierry Meyssan