Een tijdje terug schreef ik een artikeltje ‘Een kwestie van evenwicht en het haasje zijn’. In principe kwam het hierop neer dat natuurwetten niet ongestraft overtreden kunnen worden en dat alles een evenwicht zoekt.

Als ik dat evenwicht, politiek en economisch, nu nog eens nader bekijk zie ik toch een aantal opvallende zaken. Maar daarvoor wil ik eerst een voorbeeld aanhalen uit het nog niet zo verre verleden.

Ik neem u even mee terug naar WOII en dan met name naar het Joegoslavië, wat in die tijd, net als nu uit een aantal staten bestond. U weet natuurlijk dat de Duitsers dat gebied veroverd hadden. Maar al gauw liepen zij tegen een aanzienlijke tegenstand aan, die eigenlijk onverwacht was. De naam Partizanen werd daar gegeven aan diverse groeperingen, die zich met hand en tand tegen de Duitse overheersing verzetten. Slecht georganiseerd en door onderlinge twisten verscheurd verloren vele partizanen en gewone burgers toen onnodig hun leven. Totdat er een leider verscheen met de naam Tito. Hij wist van al die kleine verzetsgroepen een eenheid te maken. Hun gemeenschappelijke doel was immers de Duitsers te verdrijven.

Na de oorlog was het voor de bevolking dan ook niet zo moeilijk om in Tito een acceptabele leider voor het nieuwe verenigde Joegoslavië te vinden. Lange tijd regeerde hij over Joegoslavië, totdat hij stierf in 1980. Vanaf die tijd is Joegoslavië in een constant proces van weer uiteenvallen geraakt. De onderlinge twisten laaiden weer op: er was geen grote leider meer. We weten allemaal wat er daarna gebeurde.

Eigenlijk speelde er een dergelijke situatie in Irak met Saddam Hoessein. Ook hier een leider, die de diverse groepen in toom hield. Niet altijd met erg sympathieke middelen, maar het eindeffect was wel een zekere stabiliteit. Destijds werd Irak binnengevallen onder het mom van massa vernietigingswapens. Wapens die overigens nooit gevonden zijn. Een beetje vreemd is het wel dat Syrië nu ineens over een aanzienlijk chemisch wapen arsenaal schijnt te beschikken. Syrië is wel een buurland van Irak.

Als je goed om je heen kijkt zie je eigenlijk veel landen met hetzelfde probleem, waar de tegenstellingen en dreigingen eigenlijk alleen maar groter worden, maar waar de situatie nu nog als politiek stabiel wordt ingeschat.

Hou hierbij echt Saudi -Arabië in de gaten, want dat kon wel eens blijken de sleutel te zijn voor toekomstige gebeurtenissen. En als het erop aan komt, kon het best wel eens zo zijn, dat alle moslims, van welke groepering dan ook, zich verenigen om die ene gemeenschappelijke vijand te blokkeren. Het lijkt nu nog welhaast onmogelijk, maar toch.

Als we naar de situatie van nu gaan, wat zien we dan? Frankrijk en Duitsland, aartsvijanden van het 1e uur, die samen een economische Unie moeten leiden. China en Japan, ook aartsvijanden, die verregaande samenwerking aangaan. Zo zijn er ongetwijfeld nog meer voorbeelden te noemen.

Maar wie is dan de gemeenschappelijke vijand? Ik begin de indruk te krijgen dat dit de VS is. En eigenlijk is het nog niet eens de VS als natie zelf, alswel het systeem dat door hen geschapen en aan de wereld is opgelegd. De rol van de dollar zal naar mijn idee, samen met de arrogante houding van de Amerikaanse leiders, de oorzaak van een hoop nog te komen ellende zijn. Uitspraken als: De dollar is onze munt, maar jullie probleem, is natuurlijk getuigend van deze verregaande arrogantie.

Deze doorgeslagen arrogantie zet in de hele wereld natuurlijk kwaad bloed. Bloed dat op een zeker moment gaat koken. En natuurlijk gaan diverse grotere allianties kijken of ze macht van deze arrogantie niet kunnen doorbreken. De VS heeft zich de laatste tijd zelf in een soort van onmogelijke positie gemanoeuvreerd, waar met goed fatsoen niet meer uit te komen valt. Denk maar eens aan hoe slim ze geprobeerd hebben Europa op te laten draaien voor de sancties tegen Iran, door ze uit te sluiten van het SWIFT systeem. Europa zet de boycot door, als slaafse volgeling van de VS. Maar diezelfde VS heeft nu blijkbaar ingezien, dat die maatregel gewoon een grote stommiteit is geweest en probeert het nu weer terug te draaien, waarbij Europa de boycot gewoon blijft doorvoeren. China heeft van de VS te horen gekregen dat zij uitgesloten worden van deze boycot. Alsof het een gunst is, die door de VS verleend mag worden. Natuurlijk moest er iets dergelijks gebeuren, want de Chinezen laten zich echt niet meer de wet voorschrijven en bleven gewoon hun olie in Iran kopen.

In wat voor situatie dreigen we nu eigenlijk verzeild te raken? Er zijn nu een aantal machtsblokken, de VS, de EU, de SCO en de BRICS. Hoewel de SCO en BRICS steeds meer met elkaar verweven raken. Dit alles zijn politiek/economische machtsblokken. Daar waar we in het verleden slechts met twee blokken van doen hadden, Rusland en de VS, die ook al voor een wankel evenwicht zorgden, zijn het er nu tenminste drie. De verhouding tussen de VS en de EU dreigt nu ook steeds verder te verslechteren. De inzichten lopen steeds verder uiteen, zeker als het gaat om hoe de diverse crises op te lossen.

Als 4e grote poltiek/economische machtsblok kandidaat meldt zich nu ook de Moslim broederschap, of zo u wilt, de Islam aan. Ondanks de tegenstellingen in de diverse groeperingen, zie je toch daar meer en meer een eenheid ontstaan. Hetzelfde eigenlijk wat we destijds ook al in Joegoslavië hebben gezien. Alleen hier betreft het godsdienstige en niet zozeer de politieke inzichten. Turkije is wat betreft ook nog een heikel onderwerp. Zij hellen ook langzaam maar zeker steeds meer naar de Islam over. Hun steun aan Iran in de vorm van goudtransacties is niet zomaar zonder reden ontstaan.

Daarnaast zijn er ook nog de afspraken tussen de EU en de VS over de verhouding euro/dollar. Stelselmatig wordt die aangepast en is een mede oorzaak van de onrust in Europa en zal m.i. voor een precedent gaan zorgen. De euro is lange tijd te duur geweest t.o.v. de dollar. Door die dure euro is de export van m.n. de zuidelijke periferie behoorlijk onder druk komen te staan, uiteraard alleen voor de export buiten de EU. Nu deze euro/dollar verhouding verlaagd wordt naar bijv. pari, zal de export competiviteit van de zuidelijke periferie kunnen toenemen, maar tevens ook die van de noordelijke EU staten. En dat zelfs in meerdere mate. Ik vraag me af of dit nou wel de bedoeling was.

Hoe dan ook, ik hoop en waarschijnlijk velen met mij, dat het gezonde verstand zal zegevieren, in wat voor vlak dan ook, en dat we weer naar een stabiel evenwicht zullen gaan. Een evenwicht overigens, wat volgens mij, voor het eerst in geschiedenis, meerdere keuzemogelijkheden zal kunnen gaan bieden. Ik vlak de inventiviteit van de mens niet uit.