Als het gaat over goudaankopen vliegen de meest vreemde getallen je om de oren. Centrale banken die zich volgens de mainstream media suf kopen aan goud. Maar ook blijkbaar beleggers en mensen die goud als een verzekering zien en die ik gemakshalve maar even niet tot beleggers reken.

Wat is er nou van waar van al die cijfer goochelarij?

Voor cijfers rond goud wordt al gauw teruggegrepen op de WGC (World Gold Council) en de USGS (US Geological Survey), waarbij de laatste zich voornamelijk richt op de mijnproductie cijfers en de WGC op de goudhoeveelheden bij de centrale banken. Voor beide instituten staat hun integriteit wat mij betreft buiten kijf, maar of hun cijfers juist zijn betwijfel ik. Uiteindelijk zijn zij ook weer afhankelijk van andere partijen.

Even afgezien van de juistheid van de cijfers heb ik voor u de navolgende tabel gemaakt. Voor wat de WGC betreft heb ik de jaren 2000 – 2011 op een rij gezet met betrekking tot de totaalcijfers van alle centrale banken. Doel van deze exercitie is te kijken wat nu het verloop is gedurende deze reeks van jaren. Daarnaast vindt u de kolom met indexcijfers, waarbij ik het jaar 2000 tot basisjaar gebombardeerd heb. Indexcijfers geven volgens mij veel beter weer wat er gebeurt dan alle percentages en getallen die je normaliter om de oren vliegen.

Ook heb ik een kolom aangelegd voor dezelfde periode van de mijnproductie zoals die door de USGS aangeleverd wordt.

Ik zou zeggen, laat de cijfers eens tot u doordringen.

Als 1e reactie aan de hand van de cijfers kunnen we dus stellen dat er zich eigenlijk niet zoveel veranderd heeft in deze afgelopen periode van 12 jaar. De enorme verkopen van de centrale banken, die volgens de meeste commentatoren zich hebben voorgedaan, hebben zich dus beperkt tot ca. 10% vanaf hun (hoogste) niveau van het jaar 2000. Dit geeft nou niet bepaald weer dat het vertrouwen bij centrale banken in fiatgeld erg groot was en is.

Maar ook de aankopen die dus sinds 2009 weer plaatsvinden wegen nog lang niet op tegen de verkopen uit de voorafgaande periode. En als we nu horen in 2012 dat ca. 17% van alle goud bij de centrale banken zit, dan was dat percentage in het jaar 2000 dus veel groter. Een over de duim rekensom geeft dan een percentage van ca. 23%, immers de totale hoeveelheid goud was toen dus ca. 140.000 ton.

Maar een 2e nog veel belangrijker aspect in de periode 2000-2011 is de toename door de jaarlijkse mijnproductie van totaal bijna 30.000 ton, die blijkbaar geheel in de markt buiten de centrale banken om verdwenen is. Waar zijn die dan precies gebleven, vraag ik me dan af? Natuurlijk is bekend dat hiervan een groot deel naar sieraden is gegaan, maar dat neemt niet weg dat er dan ook nog een fors deel naar onbekende partijen is gegaan.

Een ding lijkt me vrijwel een zekerheid en dat is dat China na een beetje rekenwerk, d.w.z. hun binnenlandse goudproductie opgeteld bij hun importen sinds 2009 al gauw op een berg van zo’n 2.000 ton niet gemeld goud zit. Aangezien China eigenlijk alleen met lange-termijn strategiën werkt zou het me niet verbazen als ze sinds het jaar 2000 misschien ondertussen al wel zo’n 4.000 ton bij elkaar gesprokkeld hebben wat niet is aangemeld, maar ook dit blijft giswerk. Andere regio zoals Rusland, het Midden-Oosten en Zuid-Amerika laten we dan nog buiten beschouwing, maar ook daar zal ongetwijfeld veel van de 30.000 ton terecht gekomen zijn.

De conclusie zou dan ook moeten eindigen met mijn oorspronkelijke vraag: Waar is al dat goud nou eigenlijk wel gebleven? Was het niet een van onze onnavolgbare conferenciers Wim Kan, die het ministerie van Financiën het mysterie van Financiën noemde. Toen al!!! Er is nog steeds niet veel veranderd.

Daarom denk ik ook dat het voorstel van Ron Paul over inventarisatie van de goud voorraad bij de centrale bank navolging verdient. En dan niet alleen in de US maar gelijkertijd over de hele wereld bij alle centrale banken en uitgevoerd door een onafhankelijke partij. De resultaten konden wel eens schokkend wereldnieuws worden.