Was het adagio eerst federalisme en confederalisme – de overheid dichter naar de burger brengen eigenlijk – dan kwam daar plots Europa naar voren met haar expansie: ineens zou alles toch centraal beslist en bedisseld worden, en wel ver weg in Brussel en in Straatsburg, door middel van vele duizenden zwaar bezoldigde afgevaardigden die, let wel, U gekozen heeft!
Niemand die een ander verstaat, geen Duitser die een Spanjaard begrijpt, geen Griek die een Belg begrijpt, dus moesten er vertalers komen. Een dozijn verschillende talen die over en weer verduidelijkt moeten worden, u begrijpt: dat betekent dus een paar honderd tolken erbij. Geen hond ook die de moedertaal van die andere afgevaardigde kan lezen, dus: de reeds duizenden pagina's met regels, voorschriften en wetten dienen steeds vertaald te worden door middel van vertalers. Vergaderen ook steeds op twee verschillende plaatsen betekent eveneens verhuizen, ook van die ondertussen vele tienduizenden pagina's in zovele talen. Elke veertien dagen!
Dan hebben we al zoveel werk verricht en geld uitgegeven – dat eigenlijk geen werk is – en we zijn nog niet eens begonnen met mekaar te discussiëren, te praten, overeen te komen. Het eigenlijke werk dient aldus nog te beginnen!
Uiteraard moeten wij, Europese Vertegenwoordigers, ook nog ergens wonen en werken, haja! Daarvoor krijgen we uiterst ruime vergoedingen en de mogelijkheid om alles wat we nodig hebben tax free aan te kopen. Het zou nog niet! Werken? Dat doen we natuurlijk ten gepasten tijde in zoals het hoort aangename omstandigheden en accommodaties:
“De factuur van de nieuwe hoofdzetel van de Europese Raad aan de Wetstraat in Brussel is van de geplande 240 miljoen al opgelopen tot 327 miljoen euro. De oplevering is met vier maanden uitgesteld”.
Meerkosten, vertragingen, we deren er niet om – het belangrijkst is dat we kùnnen werken, nietwaar? After all: het zijn niet wij die de uiteindelijke factuur gaan betalen hé?
Hebben we aldus daarmee genoeg? Nou, ik dacht van niet; want wij werken heel hard, zijn ook met heel veel uiterst gestudeerde en capabele mensen dus...
“Het Europees Parlement is de nieuwe huurder van een gebouw van 40.000 vierkante meter aan het De Meeûssquare, in de Europese wijk in Brussel. Volgens de betrokken vastgoedmakelaar Jones Lang LaSalle gaat het "zonder twijfel om de grootste kantoortransactie van 2013". Een cijfer wordt daar evenwel niet op gekleefd”.
Lees meer op nieuws.be.msn.com...
Nu U! Een cijfer kan daar niet opgekleefd worden, hmmm. IK zal er een cijfer opkleven: het... is... een..grote... NUL! Zovele ambtenaren, nationaal en ook in dit geval internationaal, zovele regelneven, bemoeials, muggezifters et al. Dagen, maanden, jaren verslijten ze met te bedenken hoezeer ze zich nog verder kunnen moeien met en mengen in het leven van de burger, hoezeer ze hem en haar nog kunnen beknotten in de dagtaak, in leven en werken. Wat zouden ze nu nog kunnen verbieden, regelen, inperken en versmachten? Welke vrijheid – voor zover er nog enkele zijn overgebleven – zouden ze nu nog kunnen afpakken? In Straatsburg of Brussel beslissen over de handel en wandel van de inwoners van een piepklein dorpje in het verre Portugal? Not so good... Weten zij veel?
De euromunt, nog zoiets, ons opgedrongen (niemand die mij iets gevraagd heeft!) “voor ons bestwil”. Want als we op reis gaan, bijvoorbeeld met vakantie, dan hoeven we binnen Europa nooit meer geld te wisselen. Dat het algehele prijzenpeil daarbij wel aanzienlijk de hoogte is gegaan, daar hoor je ze niet over! Dat geen enkel Europees land wanneer in problemen noch de eigen munt kan devalueren zoals voorheen, daar hoor je ze niet over! Dat deze maatregel, de creatie van de euro, enkel en alleen ten voordele van de industrie plaatsvond, dat hoor je ze niet toegeven!
Ach, ze zeggen zoveel, téveel eigenlijk... maar ze zijn het welsprekendst wanneer ze zwijgen...