Ondanks dat veel vooraanstaande economen en beleidsmakers de Europese politici hadden gewaarschuwd dat het invoeren van één gezamenlijke munt in Europa niet haalbaar zou zijn, hebben de politici de euro er toch doorheen gedrukt. Na een aanvankelijk succesvolle periode van 7 jaar waarin de waarde van de euro ten opzichte van de dollar steeg van $ 0,95 naar $ 1,40 werden de eerste scheurtjes zichtbaar. Na het uitbreken van de kredietcrisis bleek dat tal van Europese banken vol zaten met waardeloze Amerikaanse financiële producten die voor honderden miljarden euro’s op de balansen stond. Het was zelfs zo erg dat overheden  moesten bijspringen om faillissementen te voorkomen. Toen eenmaal bleek dat de ‘welvaartsgroei’ van een aantal Zuid-Europese landen niet het gevolg was van economische activiteiten maar grotendeels tot stand was gekomen door de uitgifte van obligaties, brak de staatsschuldencrisis pas in volle hevigheid los. De financiële markten verloren het vertrouwen in de obligatiemarkt en dumpten de obligaties van landen waarin het vertrouwen was zoekgeraakt. Aanvankelijk kocht de Europese Centrale Bank deze obligaties in grote hoeveelheden op maar had hier eigenlijk geen mandaat voor. Tot op de dag van vandaag is  het vertrouwen nog steeds niet teruggekeerd ondanks vele ‘top overleggen’ en evenzoveel maatregelen.