Ned Naylor-Leyland

Waarom dalen de goud- en zilverprijs als ze eigenlijk zouden moeten stijgen?

De ineenstorting van MFGlobal bewees dat de US regulatoren op dit moment de balans-stabiliteit van SIFI’s (Systemically Important Financial Institutions) laten prevaleren boven de aangehouden kasgelden en/of zakelijk onderpanden van Jan Publiek. Deze zaken zijn nu officieel onder de loep genomen en ondergeschoven aan een, in wat men noemt, wereld van Sovjet-stijl centraal geleide economische planning. De CME, de CFTC en de SEC schijnen te denken dat het redelijk is dat een bank, die geld uitleent aan een brokerhuis als MFGlobal, in staat zou moeten zijn de rekeningen van de onderliggende cliënten en hun onderpanden in beslag te laten nemen en onder zich te houden, als onderdeel van een margincall tegen dat brokerhuis. De implicaties van deze gebeurtenis zijn zeker nog niet overal ten volle doorgedrongen, zelfs niet bij de ‘op papier’ eigenaren van edelmetalen. Zoals altijd, zijn de investeerders in goud en zilver het gevoeligst voor zaken als solventie en counterparty risico, en als zodanig zijn zij de COMEX en de papieren markt bezig te ontvluchten (zoals zichtbaar wordt aan de hand van de reductie in Open Interest). Deze vlucht heeft geleid tot grote neerwaartse druk op de spot prijzen. Het is dus duidelijk dat de hypothecatie van klant eigendommen, die binnen het bank systeem bestaan weer een andere vorm is van de ondoorzichtigheid en gevaren binnen de globale financiële architectuur.

Ondertussen, alhoewel je munten kunt kopen bij de bullion dealers tegen een premie van 5% boven de spot prijs, laat de veel grotere wereldhandelsmarkt tekenen zien van extreme stress en moeilijkheden bij de uitlevering. De CEO van Anglogold, Mark Cutifani, noemt de navolgende factoren:

“Grote en belangrijke [asset management fund] kopers hebben moeite om fysiek goud aan te kopen. Deze partijen komen nu rechtstreeks naar ons toe, kopers die tonnen fysiek goud willen hebben, kopers ook met heel veel geld achter zich, juist omdat ze het heel moeilijk vinden om dat in volume aan goud te verwerven. Dit is iets dat we al over een periode van zo’n 18 maanden zien gebeuren, en wat we de laatste 6 maanden alleen maar hebben zien toenemen. Het is heel moeilijk om fysiek goud op de gewone reguliere markten uitgeleverd te krijgen.”

Dankzij MFGlobal worden nu de eigendomsrechten, die achter de vernislaag van fysiek ‘eigendom’ liggen, voor iedereen blootgelegd en wat dat laat zien voorspelt niet veel goeds. Niemand die grote partijen edelmetalen wil kopen zal vanwege dit risico de CME/COMEX nog betreden, niet zo verwonderlijk na het debacle van de laatste maanden. De CME/COMEX hebben zich behoorlijk in de kaart laten kijken en dat was zeer verhelderend. De CME bleek niet eens in staat om zelfs nog minder dan $1 miljard aan klantfondsen boven water te krijgen, uit angst daarmee een precedent te scheppen met betrekking tot hypothecatie.

Mijn visie op de gemiddelde dagelijkse activiteit bij de CME in 2012 ziet er ongeveer als volgt uit:

Een belangrijk aspect met betrekking tot de recente ‘prijsvorming’, is dat wanneer je iets verkoopt, de verkoper gewoonlijk kijkt naar de voor hem beste uitvoeringsprijs. D.w.z. hij zal de hoogst mogelijke prijs voor hetgeen hij verkoopt willen hebben. Als we dan ook maar even mogen aannemen dat de prijsvorming in goud en zilver de weerspiegeling is van vrije markten, dan mogen we dus verwachten dat de verkopers alleen zullen verkopen wanneer ze de hoogste prijs krijgen, gedurende perioden van veel handel. Het tegenovergestelde is hier echter het geval; over heel 2011 hebben we herhaaldelijk behoorlijke prijsdalingen gezien bij beide metalen gedurende tijden dat er bijna geen handel was, in scene gezet om verdere verkopen gebaseerd op technische factoren uit te lokken. Effectief komt het erop neer dat deze grote prijsdalingen allemaal plaatsvonden op momenten dat, wat voor verkoop dan ook, grotere kopers een verdere prijsdaling zouden garanderen, omdat er op dat moment te weinig of geen kopers aanwezig waren als marktpartij. Dit ziet er echt niet naar uit dat er een poging is ondernomen om tegen de beste prijs te verkopen, maar meer om de laagste prijs te krijgen om daarmee de markt naar beneden te dwingen.

Op de achtergrond speelt er ondertussen ook nog het verhaal van ongeveer 600 miljoen ounces van fysiek zilver in de totaal aanwezige wereld voorraden. De totale jaarlijkse mijnproductie is rond de 700 miljoen ounces, terwijl er iedere dag ongeveer 260x de totale jaarlijkse zilver productie op de wereldmarkten verhandeld wordt. Uit recente commentaren van Jeffrey Christian van de CPM Group weten we dat de hefboomwerking in de enorme niet-toegewezen goud markt ongeveer 350:1 is. Niemand bij zijn volle verstand kan redelijkerwijs beweren dat beleggers papieren goud kopen in de wetenschap dat er slechts een 0.3% fysieke dekking tegenover hun contracten staat. Investeerders kopen goud als een hedge tegen onverwachte gebeurtenissen, en als verzekering tegen het gedrag van banken en regeringen. De kopers van fysiek metaal worden overspoeld door de

collectivisten die papieren beloftes van goud- en zilverlevering verkopen, die in geen enkele verhouding met de realiteit staat.

Met deze op hefboomwerking gebaseerde westerse futures markt, die nu de rug wordt toegekeerd door speculanten na wat er gebeurd is bij MFGlobal, en met de uitwijkmogelijkheid voor de nieuwe in ontwikkeling zijnde 1:1 toegewezen spot markt in China, en met institutionele investeerders die langzaamaan nu ook gaan inzien dat er verschil is tussen de fysieke en papieren edelmetalen, ziet het er naar uit dat 2012 wel eens het ultieme jaar kon worden voor de fysieke uitleveringen. Dit idee van een veranderend beeld wordt ook ondersteund door technische analyse van belangrijke langdurige bull markten, waar de grootste prijsbeweging over het algemeen gebeurt na een periode van overgave door de zwakke handen.

De globale ‘fiat’ valuta markten ondergaan hun niet te stoppen doodsspiraal. Deze op vertrouwen gebaseerde valuta’s worden aan alle kanten geholpen en ondersteund in hun terminale fase door centrale en commerciële banken. Bij een oppervlakkige beschouwing lijken de regeringen en banken een goede job te doen om hun valuta’s geloofwaardig te laten lijken op korte termijn, ondanks het zich steeds verder uitbreidende zwarte gat van schulden dat hen omgeeft. Een nadere beschouwing laat echter zien dat de US technisch insolvent is, zo ook het Verenigd Koninkrijk en de Eurozone. Er is geen levensvatbare weg voor Westerse landen, en wel speciaal Spanje, Italië of Frankrijk om zich uit de tekorten te redden door verdere leningen. De US heeft recent zelfs een dollar swap lijn met de ECB opgezet met als doel een bail-out van Europese banken, waarmee het ‘fiat’ systeem voor de korte termijn in stand gehouden wordt en de werkelijke problemen verder voor zich uit geschoven worden.

De US, VK en Europese regeringen doen allen mee aan interventies op de edelmetaal markten in een zwakke poging om hun valuta’s te steunen, zoals is gebleken door de toevloed van geleased (papier) goud in het systeem in december. In plaats van het berekenen van interest voor het uitlenen van (papier) goud, betaalden de centrale banken de commerciële banken voor het leasen en dumpen deze maand van het metaal. De London Gold Pool uit de 60’er jaren is terug van weggeweest en met openlijk effect. Het geleasde ‘goud’ dat al meerdere eigenaren had, dient nu om de werkelijke dekking in de niet-toegewezen goudmarkt verder te drukken onder het al belachelijk lage niveau van 0.3%.

Hiervan uit geredeneerd zijn er op macro ‘Central Banking’ niveau slechts twee realistische uitkomsten mogelijk – een totale ineenstorting van de systeembanken (veroorzaakt door het zwarte gat van schulden dat alles op zijn pad opslokt), hetgeen leidt tot deflatie en het afkondigen van staat van beleg. De andere mogelijkheid, waar we op kunnen hopen, is er een die meer voor de hand ligt – meer geld drukken (QE), verwatering en dat leidt tot inflatie. Historisch gezien zullen de centrale bankiers altijd hun toevlucht nemen tot de drukpers en Ben Bernanke met de Fed is de grootste openlijke voorstanders daarvan. Ooit dreigde hij om nieuw gedrukte bankbiljetten uit helikopters te laten gooien mocht de dreiging van een systeem deflatie de kop opsteken. 2012 zal ongetwijfeld meerdere rondes van quantative easing gaan opleveren. De US, VK en de Eurozone hebben dit al laten blijken en het is slechts een kwestie van het tijdstip bepalen. Wanneer dit gebeurt zal het niet veel meer uitmaken hoeveel papieren verkoopcontracten in een dunne markt worden aangeboden, het zal de stijging van goud en zilver niet tegen kunnen houden.

Edelmetalen zijn de enige liquide en levensvatbare alternatieven voor het ‘fiat’ systeem. Goud en zilver zijn altijd de vijanden van de staat geweest en vertegenwoordigen vrije markten en persoonlijke vrijheid al voor duizenden jaren lang. Nog nooit is de nood om de invloed van goud en zilver in te dammen zo groot geweest voor het behoud van fractioneel bankieren of bankiers als nu. De botsing tussen het individu en de staat bouwt zich op tot een climax. De vooruitzichten voor 2012 zien er heel bullish uit, ondanks de enorme toename van het verkopen van papieren beloften om edelmetalen te leveren door het collectief van de ‘paperbugs’. Deze terugkeer naar het gemiddelde (d.w.z. terugkeer naar een fysieke markt voor de edelmetalen) zat er al lange tijd aan te komen. Echter in termen van de hedendaagse schermprijzen wordt het uitgelegd als ‘wees voorzichtig met wat je wenst’. Aanhoudende volatiliteit kan van nu af aan verwacht worden, maar voor deze ene keer ben ik het eens met de commerciële banken in de verwachting van nieuwe all-time highs voor de edelmetalen in de loop van 2012.

Voor diegenen die de vertaling niet helemaal vertrouwen geef ik onderstaand de link naar Cheviot:

http://www.cheviot.co.uk/media/comments/gold-and-silver-2012-%E2%80%93-deliverance

My thanks go out to Ned Naylor-Leyland for graciously consenting in my translation into Dutch, for which I alone am responsible.