Ongeveer een half jaar geleden werd ik ergens op het internet geconfronteerd met een merkwaardig bericht over goud, dat me sindsdien niet echt meer losgelaten heeft. Het zou gaan om een partij goud die ‘gevonden’ was in een kluis in Engeland. Volgens het bericht was deze kluis, waarvan de sleutel zoek was – overigens naar later bleek een sleutel van 3 feet lang – sinds de 2e wereldoorlog niet meer geopend. Nou niet bepaald een sleutel om aan je sleutelring te hebben hangen, maar goed, het gaat om het goud en niet om de sleutel.

Wat was er nou zo opzienbarend aan dat bericht? Wel, de hoeveelheid goud die daar zou liggen. Het gaat maar liefst om 4.600 ton. Volgens datzelfde bericht wist niemand waar het vandaan komt, aan wie dat goud toebehoort en hoe dit zo lang ‘verborgen’ heeft kunnen blijven. En oh ja, het bericht is inmiddels uit het internet circuit verdwenen. Je vraagt je dan onmiddellijk af of dit weer een van de vele onzinberichten was, of zou er een kern van waarheid in zitten?

Wie laat er nou zo maar een partij goud van die omvang zo’n lange tijd ergens liggen? Waar komt het vandaan en wie is nou die eigenaar?

Voor wat betreft de herkomst schijnt het dat Generaal Eisenhower destijds betrokken is geweest bij een partij Nazi-goud, die naar Engeland verscheept is en dit wordt door sommigen aangewezen als de bron waar het goud vandaan komt. Dit punt lijkt me moeilijk te weerleggen, maar ook moeilijk te bewijzen, stom eenvoudig omdat er te weinig definitief bekend is rond deze zaak. Vervolgens zou dit goud zijn opgeslagen in voornoemde kluis, waarvan niemand schijnt te weten wie de nu rechtmatige eigenaar is. Uiteraard zal het wel bekend zijn wie de eigenaar is, maar zal dit niet aan de openbaarheid prijs gegeven worden. Misschien is dit wel in gebruik op enigerlei manier bij de Bullion Banks.

Als we nu eens aannemen dat dit goud er werkelijk is, dan is de eigenaar zeker niet de centrale bank van Engeland, want die heeft nu in 2011 slechts 310 ton goud op voorraad maar had in de oorlogsjaren inderdaad opeens ca. 10.000-11.000 ton meer, die in 1950 weer verdwenen waren. (Bron WGC). En in de cijfers van de Verenigde Staten vind je soortgelijke getallen, daar gaat het om ca. 12.000 ton. (Bron WGC). Tussen 1940 en 1950 is er opeens 9.000 ton verdwenen bij deze twee centrale banken, nl. die van de Verenigde Staten en Engeland. Waar zijn die gebleven vraag ik me dus af. En wat is er eigenlijk precies afgesproken over goud bij het Bretton Woods accoord uit 1944.

Je maakt mij niet wijs, dat de centrale banken toen al met dermate grote goudverkopen zijn gestart. Maar misschien is er wel een andere plausibele verklaring voor en wie het weet mag het zeggen.

Al met al een hoop vragen en speculatie, maar geen echte antwoorden dus.

Een paar maanden later las ik een heel interessant stuk van Sandeep Jaitly, een medestander van de New Austrian School van Prof. Fekete. Hij schreef over het fenomeen ‘borrow short, lend long’. En daar was opeens een gedachte bij mij opgekomen:

Wat nu als dit goud gebruikt wordt als dekking voor future’s contracten, waarbij de Bullion Banks niet zo naked shorten als wordt aangenomen. In dat geval zijn zij dus in ieder geval ‘physical long’ en ‘paper short’ voor wat betreft deze 4.600 ton.

En als het verhaal zou kloppen en deze 4.600 ton er werkelijk is, dan maakt dat al meer dan 10% uit van de aanwezige goudvoorraden bij alle centrale banken ter wereld, gebaseerd op de cijfers van het WGC over 2011. Stel je eens voor hoeveel future’s contracten je daarvoor - 100% gedekt - uit had kunnen uitschrijven. Rekent u even mee: 1000 kg goud is gelijk aan 32.150 troy ounces goud, 4.600 ton is dus gelijk aan 147.890.000 ounces. Een future’s contract staat voor 100 ounces, dus praten we hier over 1.478.900 contracten van 100 ounces. Het totaal aantal openstaande contracten bij de COMEX staat op dit moment volgens Harvey Organ voor goud bij zo’n 490.000 contracten.

Als het bovenstaande verhaal waarheid mocht zijn, dan komt het hele verhaal van manipulatie voor wat betreft de Bullion Banks en hun shortposities voor goud duidelijk ter discussie te staan. Ook kan je dan van de CFTC niet veel verwachten aangaande hun eventuele onderzoeken naar manipulatie. De contracten zijn immers gedekt.

Nu is er binnen het ‘goldbug’ circuit een soort van discussie ontstaan tussen die mensen die zeggen dat de Bullion Banks niet zo naked shorten als wordt aangenomen en mensen die het tegendeel beweren, dus dat ze echt wel naked shorten. Zie hiervoor de berichtgeving van GATA Een interessante ontwikkeling die zeker het volgen waard is.

Hoe dan ook, zelf wacht ik de ontwikkelingen verder af, want eens zal er toch meer bekend moeten worden gegeven.