Een door ZeroHedge gepubliceerde opiniebijdrage keert zich tegen de westerse betrokkenheid bij de oorlog in Oekraïne en tegen voorbereidingen op een mogelijk groter conflict met Rusland. De auteur stelt dat westerse regeringen moeilijk een beroep kunnen doen op nationale solidariteit zolang zij volgens hem zelf nationale grenzen, gemeenschappen en zeggenschap verzwakken. Zijn centrale voorspelling is dat een toekomstige grote confrontatie niet zozeer tussen staten zal plaatsvinden, maar tussen westerse burgers en wat hij als een internationaal georiënteerd bestuursapparaat beschouwt. Daaronder schaart hij nationale bureaucratieën, internationale instellingen, door belastinggeld gefinancierde nieuwsorganisaties en niet-gouvernementele organisaties die volgens hem financieel en personeelsmatig met overheden verweven zijn. Het stuk is daarmee vooral een politieke aanklacht tegen de bestaande machtsverhoudingen in het Westen, en geen uitgewerkte analyse van het militaire verloop van de oorlog. ZeroHedge vermeldt bij de publicatie dat het uiteenlopende perspectieven publiceert en dat bijdragen niet noodzakelijk de opvattingen van het platform vertegenwoordigen.

AI-illustratie

De auteur ziet een fundamentele tegenstelling tussen de verdediging van Oekraïnes territoriale soevereiniteit en het Europese streven naar grensoverschrijdende samenwerking. Hij richt zijn kritiek onder anderen op Europese Commissievoorzitter Ursula von der Leyen en op de politieke leiders van Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Canada. Volgens zijn redenering verlangen zij respect voor de Oekraïense grenzen, terwijl zij via migratiebeleid en overdracht van bevoegdheden aan internationale instellingen de betekenis van hun eigen landsgrenzen verminderen. Het Schengenakkoord, waarvan de eerste versie ongeveer veertig jaar geleden werd gesloten, presenteert hij als een belangrijk beginpunt van dat soevereiniteitsverlies. Spanje, Canada, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten dienen vervolgens als voorbeelden in zijn kritiek op immigratie. Ook beroept hij zich op de verbondenheid met Rusland die volgens hem onder delen van de bevolking van de Krim en de Donbas bestaat. De nietigverklaring van de Roemeense presidentsverkiezing schrijft hij toe aan Europese bemoeienis. Deze voorbeelden ondersteunen zijn bredere standpunt dat Europese instellingen nationale democratische keuzes slechts aanvaarden zolang die bij hun politieke koers aansluiten.

Het Verenigd Koninkrijk gebruikt de auteur om zijn stelling over afnemende bereidheid tot militaire inzet uit te werken. Hij verwijst naar Britse waarschuwingen over een mogelijke oorlog met Rusland en stelt dat immigratie en maatschappelijke veranderingen de verbondenheid van een deel van de bevolking met de staat hebben aangetast. Zijn betoog bevat daarbij scherpe, generaliserende beschuldigingen tegen migranten en moslims, die hij tegenover de gevestigde bevolking plaatst. De politieke conclusie die hij daaraan verbindt, is dat burgers niet vanzelfsprekend bereid zullen zijn te sterven voor regeringen waarvan zij de binnenlandse koers afwijzen. Zelf verklaart hij niet te willen vechten voor klimaatbeleid, kostbare regels voor groene energie, het bestaande internationale bestel of beperkingen op online uitingen. Ook onderwijsbeleid, genderbeleid, centrale banken en de steun aan de Oekraïense president Volodymyr Zelensky worden onderdeel van zijn afwijzing. Hij beschuldigt bestuurlijke netwerken rond Washington, Londen en Brussel ervan financieel van oorlog te profiteren. Daartegenover stelt hij bescherming van familie, woning, buurt en land als legitieme reden om te vechten.

Op geopolitiek niveau verwerpt de auteur het westerse onderscheid tussen democratische bondgenoten en autoritaire tegenstanders als selectief. Hij vraagt waarom westerse regeringen betrekkingen onderhouden met het China van Xi Jinping en met andere autoritaire machthebbers, terwijl Rusland onder meer met uitsluiting van sporters uit internationale wedstrijden wordt geconfronteerd. Tegelijk presenteert hij het Rusland van Vladimir Poetin en het Chinese eenpartijstelsel niet als wenselijke alternatieven: zijn afwijzing betreft volgens hem ook de toekomstvisie van de westerse bestuurders zelf. Als politiek tegenmodel verwijst hij naar de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring en Grondwet. De beperkte federale bevoegdheden, machtenscheiding en wederzijdse controle tussen staatsmachten interpreteert hij als uitdrukking van diep wantrouwen tegenover overheidsmacht. Vanuit die lezing eindigt het betoog met een scenario van binnenlandse confrontatie: waar regeringen volgens hem rekenen op burgers die een volgende wereldoorlog zullen voeren, verwacht hij juist verzet tegen die regeringen en hun internationale samenwerkingsverbanden.