Het Mid­den Oosten staat in de fik, het Verre Oosten staat onder water én aan de vooravond van een nucle­aire ramp, en Europa staat voor de vraag of en hoe we Por­tu­gal moeten red­den. Onder­tussen groeit in Amerika de economie verder alsof er niets aan de hand is. Hoe kan dat? Dat kan niet.

Vooropgesteld: Ik ben geen econoom. Ik ben his­tori­cus en trotse bezit­ter van een gezond ver­stand. Uit besef dat de wereld nauwelijks te begri­jpen is zon­der enige financieel-economische ken­nis, lees of zie ik wel eens een boek of een doc­u­men­taire over macro-economie. Hoewel ik me steeds heb voorgenomen niet over economie te schri­jven, ga ik me er toch maar eens aan wagen. Langzaa­maan ben ik er namelijk van over­tu­igd ger­aakt dat de wereld-economie heel erg ziek is en ver­baas me erover dat nie­mand die daar serieuze invloed op kan uitoe­fe­nen, zich iets van aan lijkt te trekken.