Begin januari 2012 schreef ik een stukje over Pippa Malmgren op Goud-Portal.nl. Nu leek het me een geschikt tijdstip eens even te kijken naar het waarheidsgehalte daarvan.

Pippa Malmgren stelde toen ondermeer:

  • Merkel heeft aan Sarkozy heeft laten weten dat Duitsland de Euro zal verlaten, als er niet aan een bepaalde voorwaarden wordt voldaan. En dat betekent dat de zuidelijke Europese staten alle opgelegde te nemen maatregelen zullen moeten uitvoeren. Wat inhoudt dat Brussel de begrotingen gaat beoordelen. En ook dat ieder land zijn gemaakte schulden moet afbetalen, hoe lang dat ook moge duren. Zo niet dan zal Duitsland de Euro verlaten en deze eisen moeten nu echt serieus genomen worden.
  • De zuidelijke landen zullen niet vrolijk worden van de hen opgelegde maatregelen, zoals het uit handen geven van hun soevereiniteit rond die begrotingen. Tot nu toe hebben ze dit af kunnen doen met vage toezeggingen, maar dit zal nu concreet ingevuld moeten worden. Dit zal tot grote weerstand onder de bevolking leiden in m.n. Griekenland en Italië.
  • Van vele kanten wordt de ECB gezien als de potentiële redder van de Europese schuldencrisis als ze maar doorgaan met het opkopen van obligaties van de zwakke landen, als alternatief voor het uitgeven van Eurobonds. Malmgren vreest de invoering van Eurobonds en geeft aan dat de ECB er dan wellicht beter aan zou doen de contante geldhoeveelheid te vergroten.

U kunt zelf waarschijnlijk het best beoordelen wat hiervan al is uitgekomen en wat ons nog te wachten staat. Ik wil wel wijzen op de ogenschijnlijke rust, die er nu nog in Frankrijk en Italië heersen, maar ook hier kan de bom elk ogenblik barsten.

Ook wil ik even kijken naar de recente gebeurtenissen en hoe Pippa Malmgren daar nu tegen aankijkt en daarbij komen nog best een leuke aspecten om de hoek kijken.

De verkiezingsresultaten in Griekenland en Frankrijk hebben aangetoond dat de kiezers tegen bezuinigingsplannen zijn en in plaats daarvan dus de groeipolitiek ondersteunen.

Over heel Europa, is de belangrijkste politieke verdeeldheid tussen de verschillende partijen, die van degenen die bezuinigingen willen doorvoeren en daarmee de rente laag willen houden en de tegenstanders die groei ten koste van alles willen doorvoeren.

Maar als we kijken naar groei, welke politiek zou er dan gevoerd moeten worden? Pippa Malmgren doet hierover weer een paar opmerkelijke uitspraken zegt hier het volgende over:

  • Regeringen creëren geen groei – alleen bedrijven creëren groei.
  • Twee-derde van de nieuwe banen in de geïndustrialiseerde economieën worden geschapen door bedrijven die minder dan 50 mensen in dienst hebben.
  • Als je inderdaad groei wilt realiseren en bezuinigen geen optie is, dan zul je meteen en totaal moeten dereguleren en tevens de belastingen voor alle ondernemers activiteiten moeten verlagen.
  • Sommigen zullen dan beweren: "Als de belastingen verlaagd worden, zullen de belastinginkomsten voor die staat lager worden en de landen kunnen nu al nauwelijks overleven, zoals de zaken ervoor staan." Haar standpunt is dat landen, zoals ze nu in het huidige West Europa bestaan, geen bestaansrecht hebben – dit is het einde van de sociale welvaartsstaat.
  • Het probleem hiervan is echter dat niemand in West Europa de sociale welvaartsstaat wil opgeven, dus zullen ze een weg proberen te vinden om haar voortbestaan te continueren en dat betekent gelijk dat ze de private sector niet kunnen dereguleren.

En nog een heel belangrijke uitspraak uit januari was over wie het eerst de euro zou verlaten: dat zal gebeuren in dat land waar de binnenlandse contracten tussen kiezers en regering het eerst zullen breken. Die uitspraak staat nog steeds als een huis.

Kortom ziet het er naar uit dat de status quo nog even standhoudt, maar eens zal de kogel door de kerk moeten en moeten er echte beslissingen vallen.