Westerse regeringen timmeren volgens een op ZeroHedge gepubliceerd opiniestuk aan hun eigen doodskist, terwijl hun burgers geacht worden de rekening te betalen. De auteur schildert een continentoverschrijdend verval waarin politieke instellingen hun bevolking van zich vervreemden en uiteindelijk hun eigen voortbestaan ondergraven. Migratie, bureaucratische machtsvorming, beperkingen van tegenspraak, verdwenen industriebanen en oplopende overheidsuitgaven worden samengebracht tot één loodzware aanklacht. Ook klimaat- en energiebeleid krijgen een plaats op deze politieke rouwkaart. Het betreft nadrukkelijk een polemisch betoog: de tekst levert geen samenhangende bewijsvoering waarmee de voorspelde ondergang van westerse regeringen kan worden vastgesteld. De zekerheid waarmee het onheil wordt aangekondigd, is vooral die van de schrijver.

AI-illustratie

Achter de zichtbare partijstrijd ziet de auteur een vrijwel gesloten machtsblok. Verkiezingen zouden burgers jarenlang slechts de illusie van keuze hebben geboden; gevestigde partijen zouden dezelfde belangen dienen. Als bitter decor noemt het stuk onder meer de veertien jaar conservatief bestuur in het Verenigd Koninkrijk, waarin beloften over grensbeleid en afstand tot Europese regelgeving volgens de auteur onvoldoende werden waargemaakt. Daarnaast worden politieke barrières rond Geert Wilders, Marine Le Pen, Nigel Farage en Alternative für Deutschland aangevoerd als tekenen van uitsluiting. De uiteenlopende nationale situaties verdwijnen daarbij grotendeels onder dezelfde donkere deken. De auteur behandelt ze als onderdelen van één patroon, zonder dat een gezamenlijke regie daarmee wordt aangetoond.

In het Amerikaanse deel krijgt dat wantrouwen de gedaante van een eindeloze politieke loopgravenoorlog rond Donald Trump. Tegenstand vanuit zowel Democratische als Republikeinse kring, afzettingsprocedures en juridische stappen worden door de auteur voorgesteld als pogingen van de gevestigde macht om een buitenstaander tegen te houden. Het stuk gaat verder en legt ook een verband tussen vijandige politieke beeldvorming en moordaanslagpogingen, maar onderbouwt dat oorzakelijke verband niet. Even grimmig zijn de passages over migratie en criminaliteit: daarin staan verstrekkende generalisaties over buitenlanders en moslims, naast cijfers zonder controleerbare bronverwijzingen in de aangeleverde tekst. De beschuldigingen dragen het betoog, maar hun bewijslast blijft als een onbetaalde rekening liggen.

Het slot trekt de sombere redenering door naar defensie: waarom zouden vervreemde burgers nog offers brengen voor hun regering? De auteur haalt de Britse legerchef Roland Walker aan, die burgers volgens het stuk op offers voor defensie en veiligheid voorbereidt. Daartegenover staat de bewering dat bijna de helft van de Britten op militaire leeftijd onder geen enkele omstandigheid het land zou verdedigen; een onderzoeksverwijzing ontbreekt. Zo eindigt het artikel bij een vertrouwensbreuk die volgens de schrijver regeringen fataal kan worden, niet bij een aantoonbare voorspelling. ZeroHedge vermeldt bovendien dat gepubliceerde perspectieven niet noodzakelijk zijn eigen opvattingen vertegenwoordigen. Het doodvonnis blijft daarmee dat van de auteur, niet een vastgestelde toekomst.