Economie AlgemeenDoor Richard de Feber - Banken en hypotheekverstrekkers hebben de afgelopen jaren gigantisch veel geld verstrekt aan bedrijven en particulieren. Dit konden ze doen omdat ze zelf ook geld konden lenen van centrale banken tegen een zeer gunste rente. Het uitlenen van geld door de banken aan bedrijven en particulieren is in eerste instantie geen verlies, maar wordt in de boeken weggezet als een bezit. Omdat dit als bezit wordt gezien, mag de bank dit digitale geld voor meer dan 90 procent opnieuw uitlenen met nieuw bezit als gevolg. Deze eindeloze lus heeft ervoor gezorgd dat banken de afgelopen jaren enorme kredieten beschikbaar heeft kunnen stellen.
Nu blijkt het dat veel van deze leningen “slecht” zijn. Hiermee wordt bedoelt dat het te vorderen geld van de banken voor een groot gedeelte niet meer terugstroomt naar de bank vanwege faillissementen van bedrijven. Dit heeft enorme consequenties voor banken. Dit betekend dat banken deze de nog te vorderen bedragen mag gaan afschrijven van hun eigen vermogen. Omdat deze banken al continue op scherp staan, is een klein setje al voldoende voor een val. Dat is de reden dat we regelmatig in de koppen kunnen lezen dat de ene bank na de andere aan het omvallen is.
De wat grotere banken hebben het spelletje iets anders gespeeld. Deze zagen deze ontwikkeling natuurlijk aankomen en gingen hun slechte leningen verpakken met kado papier. En niet zomaar kadopapier. Het betreft hier een verpakking van slechte leningen naar derivaten die vervolgens nog een paar keer werden herverpakt en uiteindelijk de stempel AAA meekregen. Hierdoor leken deze derivaten voor investeerders zeer interessant. Dit is hetgeen heeft geleidt tot de ultieme kredietcrisis waarin we op dit moment nog steeds verkeren. Banken konden namelijk op deze manier “blijven doorgaan” met het verstrekken van hypotheken en leningen waarvan ze wisten dat dit in de toekomst nooit terugbetaald zou worden. Uiteindelijk stonden deze grote banken ook op omvallen. Deze banken zijn uiteindelijk gered door de overheid.
Het mag duidelijk zijn dat deze praktijken tegenwoordig op veel kleinere schaal voorkomen. Investeerders kijken wel uit waarin ze hun neus aan stoten, en waar ze hun kapitaal in steken. Banken zijn dus veel voorzichtiger geworden met het verstrekken van kredieten omdat ze over de wetenschap bezitten dat veel burgers en kleine ondernemers (20 procent) dit geld nooit meer kunnen terugbetalen. Dit zegt wel degelijk iets over het vertrouwen in het herstel van de economie.
De vraag is wat er straks met deze grote instanties (banken en kredietverstrekkers) gaat gebeuren. Als alle grote banken failliet gaan, verdwijnt er veel geld uit het systeem. Spaarders en schuldeisers zijn hierdoor de klos, maar het schoont wel het systeem op. Echter betekend dit vernietiging van geld, en dus deflatie. Wanneer 90 procent van de banken, het zij in de States of globaal, zal omvallen, moetwillig of niet, gecontroleerd of niet, zal dit een extreme deflatie met zich meebrengen. Hoe denk je zelf dat de overheid dit zal vinden? Kijk is naar hun schuld tegenover de FED? Dit betekend dat de overheidsschuld misschien wel vertienvoudigd. Is dat een reële uitgangspositie? Hoe zit het met de rente over die schuld? Hebben ze dan niet 150 procent of meer van de belastinginkomsten nodig om alleen al de rente te kunnen financieren, wat zowel in theorie als in praktijk onmogelijk is? Is dit niet de reden dat de “too big too fails” kunstmatig in leven worden gehouden?
De toekomst zal veel duidelijkheid bieden over het verloop van omstandigheden, maar een denkbaar scenario is uiteindelijk dat er wordt gewerkt aan een ultieme printer die gigantische flappen gaat drukken waardoor de overheid zich aan haar verplichtingen kan voldoen. Vervolgens gaan ze dan 90 procent of meer van de banken in laten storten waardoor er veel dollars kunnen verdwijnen om de dollar vervolgens te kunnen devalueren, misschien wel met een terugkoppeling aan goud!