Luxemburg staat klaar om zijn bankgeheim op te heffen. In al de rest van Europa wordt (voor één keer... ) ook hard gewerkt om bankgegevens onderling uit te wisselen. Eerder voerde Amerika al en met succes grote druk uit op non-EU land Zwitserland om het te dwingen financiële gegevens bekend te maken over Amerikaanse onderdanen (“onderdanen”, begrijp deze uitdrukking goed: we zijn onderdanen, onderdanig aan... ). Uitwisseling van cash geld wordt reeds beperkt – de mogelijkheden van een Staat, zijn macht, zijn onbeperkt.
Ooit schreef wijlen de door een kleine groep aanhangers zeer gewaardeerde Rienk Kamer al in een van zijn boeken: Allen Willen Uw Geld! Dit was in een andere context maar zelfs hij als superbe beleggingsspecialist kon onmogelijk voorzien hoe wààr deze woorden nog zouden worden, hoe ver ze buiten hun bereik zouden reiken... De overheden hebben geld nodig; eerst hebben ze de belastingen, taksen, toeslagen, rechten en allerhande flink verhoogd, betalend gemaakt wat vroeger gratis was ook, minder dienstverlening bieden, indirect het algemene prijzenpeil opgedreven ook (verhoogde BTW ontvangsten!) - nu knabbelen ze rechtstreeks aan uw geld, uw bezit, onbeschaamd want... wie gaat hen nog stoppen? Binnen zeer afzienbare tijd zal niémand met meer dan 100.000 euro op de bankrekening nog veilig zijn, let op mijn woorden, de tekenen zijn alom... Eerst zuigen ze u uit, nu beroven ze u letterlijk waar u bij staat. Plannen zijn in de maak op dit moment om soortgelijke gebeurtenissen op Cyprus voortaan van vrijdagavond op maandagochtend te herhalen. In geval van nood! Ja, maar er is en komt nog véél nood...
Vooruitzienden zijn ondertussen al overgegaan op edelmetalen zoals goud en zilver; anderen worden door de nood gedwongen, zoals in Spanje, om op alternatieve munten over te gaan (al meer dan 30 complementaire munten in dit land alleen al, zoals de Malaga Comun, de Lazo en de Coin). Ook de zogenaamde Bitcoin doet het zelfs internationaal zeer goed, deze virtuele munt. Allemaal in een poging buiten het reguliere banksysteem te vluchten, uit papiergeld, dat goedje dat bijgedrukt wordt naar believen, not the paper worth it is not printed on, zoals Marktvoorspeller Gerald Celente altijd zegt...
De schatrijken – zowel particulieren als multinationals – zorgen ondertussen ook goed voor zichzelf; zij zochten en zoeken het in privé-vermogensbeheerders en belastingparadijzen. Maar ook daar wordt tegenwoordig jacht op gemaakt door de diverse overheden, nationaal en internationaal.
Ik zeg u: wanneer de mate van belastingheffing “redelijk” zou zijn, zou niemand nog proberen te “vluchten”. Want vluchten kost tijd, moeite en ook geld. Het is net omdat die niét redelijk, zelfs in vele gevallen schandalig hoog is, dat je zoveel belastingontduiking en -ontwijking ziet. “Redelijk” - dat zou volstaan indien deze overheden de staatshuishoudkassen zouden beheren “als goede huisvaders”. Dat gebeurt niét, en wel precies omdat het altijd leuk spelen is met Other People's Money – het onze!
En let op: “ze” kunnen altijd nog een stap verder gaan! Xandernieuws.nl: “Lange rijen voor de PIN automaten op Cyprus tijdens de recente crisis. De EU bereidt in alle stilte voor de rest van Europa een vergelijkbare ingreep voor.
Om de bankencrisis in Europa niet op een totale crash te laten uitlopen bereidt de EU een bliksemsnelle greep op bankrekeningen voor. De toekomstige -misschien wel spoedigebankenredding zal in één weekend worden verricht. Dit zal zo mogelijk in alle stilte gebeuren, zodat de bankrekeningenhouder pas op maandag doorkrijgt dat de EU geld van zijn rekening heeft afgeschreven.
Volgens Hans-Georg Kantner, een Oostenrijkse financiële expert van het Kreditschutzverband 1870, werkt de EU onder hoge druk aan een snelle herstructurering van het Europese bankensysteem. ‘In de toekomst zal alles van vrijdagavond tot maandag worden besloten. Idealiter merkt de rekeninghouder hier niets van en ziet hij pas maandagochtend dat zijn rekening belast werd. Op deze manier kan men een bankrun en een tijdelijke bankensluiting voorkomen. Deze richtlijn zal in de loop van dit jaar worden gevolgd. Wel is veel nog in nevelen gehuld.’
’10% bijdrage van alle spaarders’
Eén van de onduidelijke zaken is het minimale bedrag waarop rekeningen zullen worden belast met een verplichte afdracht. Tot nu toe houden alle officials vol dat alle rekeningen tot € 100.000 automatisch veilig zijn, maar feit is dat de banken nu al dreigen niets meer te willen bijdragen aan deze garantiestelling.
Volgens Kantner bestaat er al jaren EU wetgeving waarin van alle spaarders een verplichte bijdrage van 10% kan worden geëist als de bank moet worden gesaneerd. Oorspronkelijk lag de grens hierbij op rekeningen vanaf € 20.000. De lidstaten kregen echter de vrijheid om deze grens zelf op te trekken naar bijvoorbeeld de vaak genoemde € 100.000.
‘Banken redden geen zaak van politiek’
Kantner vindt het een goede zaak dat van spaarders een bijdrage wordt geëist, omdat dit klanten doet nadenken naar welke bank ze hun geld brengen en wat deze bank eigenlijk precies met dat geld doet. Door de verstrengeling tussen de politiek en de financiële wereld hebben burgers volgens hem ten onrechte de indruk gekregen dat de het de taak van politici is de stabiliteit van de banken te garanderen. Door de nieuwe maatregelen moeten mensen gaan begrijpen dat het hun eigen risico is als ze geld op een bepaalde bank zetten – niet dat van de politiek.
Dus wie hoge rente wil en zich stort in beleggingen moet begrijpen dat hier een hoger risico aan verbonden is, zegt Kantner. Daarbij vergeet hij echter dat de allergrootste financiële risico’s nu juist door de banken zélf zijn genomen. Als de politiek dit ‘eerlijke’ principe ook op hen zou hebben toegepast, dan zouden veel banken inmiddels failliet zijn gegaan en zouden er tientallen miljarden belastinggeld zijn uitgespaard. Geld, dat nu door middel van hogere lasten en zware bezuinigingen op de schouders van de burgers is afgewenteld.
Garantie € 100.000 niet vast
Volgens Kantner is het enige alternatief voor het met belastinggeld overeind houden van de banken een Cyprus-achtige verplichte bijdrage van de rekeninghouders, ook die minder dan € 100.000 bezitten. Sowieso staat deze grens -in tegenstelling tot wat politici doen voorkomen- niet vast. Zoals we een paar dagen geleden al schreven heeft de president van de Duitse Bundesbank Jens Weidmann al impliciet aangegeven dat ook rekeningen onder de ton niet helemaal veilig zullen zijn. Tevens zou de garantiestelling het saneren van het bankensysteem in de weg staan. Desondanks voorziet Kantner nog geen complete afschaffing van deze garantie. ‘De banken hebben er belang bij dat de burgers gerust worden gesteld,’ zegt hij, zeker nu velen geschrokken zijn van de gebeurtenissen op Cyprus. Daarom wordt er op dit moment zo de nadruk gelegd op de zogenaamde ‘veiligheid’ van alle rekeningen onder de € 100.000.
‘Banken op slag bankroet als vertrouwen weg is’
Om dezelfde reden -onrust en een mogelijk bankrun vermijden- wordt er zo min mogelijk naar buiten gebracht over de werkelijke situatie van banken, vooral niet als ze diep in de problemen zitten. ‘Juist bij banken worden naar buiten toe graag onwaarheden gesproken,’ zegt Kantner. ‘De banken zijn namelijk op slag bankroet als het vertrouwen in hen weg is.’ Vertrouwen is daarom nog belangrijker dan het eigenkapitaal van de banken, dat zoals we al eerder schreven in Europa gemiddeld slechts 3,84% bedraagt, het laagste percentage in alle bedrijfstakken. Slechts 1 op 26 krijgt zijn geld.
Dat is een extra reden voor politici om een bankrun te voorkomen. De banken hebben slechts zeer beperkt geld in huis, theoretisch omgerekend alleen voor de eerste persoon die bij een bankrun voor de PIN automaat staat om zijn rekeningen leeg te trekken (als dat al mogelijk zou zijn). Voor de volgende 25 personen na hem is er dan helemaal niets meer over, wat het onmiddellijke faillissement van de bank in kwestie zou betekenen”.