De dwaasheid rond goud in de VS

De regering van de VS lijkt een historische gelegenheid te hebben laten liggen de race om de monetaire wereldsuprematie te winnen. Een, die de ‘reserve valuta’ status van de dollar in de wereld voor de 21e eeuw veilig had kunnen stellen, wat de chinese ambities ook zijn. De dwaasheid van de FED en de schatkistbewaarders met betrekking tot goud staat in schril contrast met een land dat zichzelf graag ziet als het meest vooraanstaande land ter wereld in wetenschappelijk onderzoek.

De huidige financiële crisis in de wereld is niets anders dan een goudcrisis. Er kan geen goede diagnose gesteld worden zonder grondige analyse van de economische rol die goud speelt als ultieme vereffenaar van schuld. Een rol die goud al duizenden jaren heeft gespeeld, zover de geschreven geschiedenis teruggaat, tot aan het fatale jaar 1971. Het is nu 40 jaar geleden dat de VS in feite in default ging op zijn internationale goudverplichtingen. En om de schande die deze frauduleuze contractbreuk had te verhullen, luisterde de Amerikaanse regering naar het duivelse advies van Milton Friedman. Want hij was het die Nixon voorstelde deze nederlaag als een overwinning te laten klinken door van de dollar een ‘zwevende munt’ te maken. En er moest wereldkundig gemaakt worden, volgens Friedman, dat dit een grote overwinning was op het bijgeloof dat rond goud heerste, dat nu wel lang genoeg geduurd had. Goud is bezit uit een sprookje. Laat de wereld weten dat alle centrale banken hun ‘steun’ aan het goud hadden opgezegd en er spoedig toe over zouden gaan goud te verkopen.

De groene kaasfabriek aan de Potomac
En dan zullen de ratten het zinkende schip beginnen te verlaten. De mensen zullen hun goud gaan verkopen. En laat alle centrale banken aan de wereld verkondigen dat zij begonnen zijn met het opkopen van staatsobligaties. En zie het wonder van een eenvoudige steen die in brood verandert en water in wijn, alles mogelijk gemaakt door de monetaire technici door het verlagen van de rentevoet, zonodig zelfs tot nul. De wereld zal de weldoener, de regering, wel vergeven dat het technisch niet mogelijk zal blijken om de schuld door betaling met goud te vereffenen.

Of zoals Keynes observeerde: mensen willen de Maan hebben. Maar ze kunnen de Maan niet krijgen. Dus vertelt de centrale bank dat groene kaas net zo goed is als de Maan en groene kaas kunnen ze wel krijgen. En met dat advies voor ogen zal de centrale bank al zijn mogelijkheden benutten om groene kaas te produceren. Het doet er niet toe dat groene kaas ook wegrot, en wel in het bijzonder daar waar het als waardevast object bewaard had moeten blijven.

Harakiri – op de westerse manier
Deze manier van denken was de basis voor het monetaire en fiscale beleid van de VS voor de afgelopen 40 jaar. Slechts 40 jaar duurde het om het krediet dat de Amerikaanse regering gedurende twee eeuwen van hard werken en veel sparen had opgebouwd, te doen verdampen. Ook ontstond er een vervolging van die economen, die waarschuwden voor het gevaar van fiatgeld, dat uiteindelijk al zijn waarde moet verliezen. Alle experimenten in de historie zijn op deze manier geëindigd en veroorzaakten onnoemelijk veel leed voor de bevolking. Om zo’n zelfde experiment opnieuw van stal te halen en de rest van de wereld te dwingen om de VS in deze te volgen naar de afgrond kan niet anders omschreven worden als harakiri – op de westerse manier.
Het was gewoon misdadig om critici de mond te snoeren en te verbannen door discriminatie en lastercampagnes. Het bewijs was vrijwel onmiddellijk beschikbaar na 1971, dat de VS zich op hellend vlak bevond en dat het heel moeilijk zou worden, zo niet onmogelijk dit proces te keren. Valuta’s, grondstoffen prijzen, rentevoeten en obligatieprijzen begonnen prompt te destabiliseren in 1971. De
arbeidsmarkt begon te bloeden toen de banen van het goed betaalde productie-arbeidsproces naar het oosten vertrokken.

Kamikaze – op de Amerikaanse manier
Lage lonen in China geven geen uitleg aan dit fenomeen. De westerse industrie kon best samenleven met de lage lonen in het Verre Oosten in de periode toen de goudstandaard nog bestond. Maar na de frauduleuze en gewelddadige omwenteling van de oude monetaire orde, begon het goud richting Oosten te verdwijnen en nam gelijkertijd die hoog betaalde productiebanen met zich mee.

Op dit punt werd Friedman ondersteund door professoren die voorstander waren van de zuivering van de oude school economen op Amerikaanse universiteiten dat een ‘zwakke’ valuta een zegen is voor het land. Het maakt exporteren goedkoop en importeren duur. Krijg je last van handelstekorten? Geen probleem. Zorg ervoor dat de waarde van je munt iets verder daalt en bingo! De export zal weer aantrekken en de import zal weer afnemen.

Het advies dat devaluatie van de munt een weldadig effect heeft op de handelsbalans is net zoiets als het advies aan een hardloopkampioen, dat om de race te winnen, het afzetten van een lichaamsdeel hem tot voordeel zou strekken. De Friedman doctrine heeft een wereld geschapen, waar we in een spiraal van valuta devaluaties terecht gekomen zijn (door sommigen terecht genoemd: een race to the bottom).

De theorie van Milton Friedman, die suggereert dat een zwevend dollar systeem een zelf uitbalancerend mechanisme is dat in staat is handelsstromen te corrigeren: het zal de export doen toenemen en de import doen afnemen, is wel de meest verdorven theorie ooit verzonnen. Het is een schande die de Amerikaanse wetenschap in diskrediet brengt, het Amerikaanse publiek schade berokkent, en de Amerikaanse staat naar het bankroet helpt. Om te zien waar het aan schort hoeven we ons alleen maar in herinnering te brengen dat een devaluatie er altijd voor zorgt dat de handelsbetrekkingen van een land altijd verslechteren. De euforie van een hogere export zal slechts zolang duren totdat de bestanddelen nodig voor de exportindustrie verbruikt zijn. Daarna zal een land altijd meer moeten betalen voor de grondstoffen die het moet importeren. Ook zal het minder waarde krijgen voor zijn eenheden export artikel – een dubbele slag krijgen ze te incasseren en die zal de handels onbalans alleen maar verder doen verslechteren. Dit was kamikaze – op de Amerikaanse manier. Amerika is erin geslaagd zichzelf naar het armenhuis te devalueren, waarbij het haar eens zo fameuze export industrie naar de knoppen heeft geholpen.

Na ons de zondvloed
Het ergste voor onze ellende is dat doordat we Keynes- en Friedmanvolgelingen de leiding over onze economie hebben toevertrouwd, we tevens onszelf veroordeeld hebben tot eeuwigdurende slavernij. Vroeger konden gekozen of niet-gekozen officials op het matje geroepen worden en oneervol ontslag gegeven worden als ze het verknoeid hadden. Tegenwoordig is het zo, dat hoe meer fouten de monetaire bobo’s maken, hoe meer recht zij krijgen op meer macht. Nooit zal iemand van hen toegeven, dat ze helemaal fout zaten. Zij weten dat de macht die ze nu hebben, de macht om geld te drukken, een ongelimiteerde macht is. En die zullen ze nooit uit handen geven. Na ons de zondvloed, is hun devies.