Dit decennium worden de maatschappelijke gevolgen duidelijk. De dalende huizenprijzen werken als een molensteen om de nek van de ongelukkige huizenbezitters. Zij bevinden zich in een situatie waarin zij meer geleend hebben—soms wel 110% of 120% van de koopprijs—dan de woning waard is, gedreven door de illusie dat huizenprijzen altijd zouden stijgen. Voor hun rest er geen andere optie: hun tijd uitzitten. De personen met een beleggingshypotheek komen er nog bekaaider af: zelfs hun tijd uitzitten garandeert geen gelukkig einde. Dit geldt niet enkel voor mensen die een nieuwe woning kopen, maar net zo goed voor mensen die hun woning herfinancieren om de overwaarde te ‘cashen‘ door een hogere hypotheek op dezelfde woning aan te gaan.