Zweden en Noorwegen hebben waar het de vluchtelingenpolitiek betreft twee totaal verschillende strategieën gehanteerd. De resultaten zijn dan ook amper vergelijkbaar. Zweden heeft een lange traditie van gastvrijheid inzake immigratie. Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog ving het land via de invloedrijke Zweedse diplomaat Raoul Wallenberg tienduizenden joden op, daarna was het de beurt aan Oost-Europeanen die het communisme wilden ontvluchten, Latijns-Amerikanen die de dictatoriële regimes wilden ontvluchten tot zelfs de Amerikaanse jongeren die niet in Vietnam wilden gaan vechten. Het land transformeerde al snel tot een vluchthaven voor de verschoppelingen van deze aarde. Naar schatting heeft 20% van de bevolking dan ook buitenlandse wortels.