Voor degene die zich de afgelopen tijd een beetje heeft verdiept in wat er momenteel gaande is in de financiële wereld, valt er eenvoudig te concluderen dat we afstevenen op een inflatoire spiraal. Er worden duizenden miljoenen verse Euro’s in de EU-zone gepompt met als gevolg dat er meer geld gaat circuleren dat totaal niet in verhouding staat met de groei van de economie.

De website “de Tijd” schreef op 10 mei het volgende in een nieuwsartikel: “De ECB benadrukt ook via specifieke maatregelen de inflatoire impact van de aankopen tegen te gaan, door de cash die ze via de inkopen in de markt pompt te re-absorberen. Hoe ze dat precies zal doen, is nog niet duidelijk”. (Zie de link aan het eind van het artikel).

Om een inflatoire spiraal tegen te gaan is het van groot belang om inderdaad geld weg te dweilen uit het systeem. Tot op heden is er nog steeds geen oplossing bedacht hoe men geld aan de achterkant uit het systeem weg wilt gaan dweilen. Dat dit zal uiteindelijk op één of andere manier gaat gebeuren is natuurlijk de grootste onzin. Al jaren worden kredieten gecreëerd en al jaren zitten we midden in de inflatoire spiraal. Waarom zouden we nu ineens overtollig geld wegzuigen? Daar hadden we toch bubbels voor? Er is feitelijk nog maar één bubbel, en dat is de overheidsbubbel.

Had je in het gulden tijdperk nog een miljoen gulden in bezit, dan zou dat nu een half miljoen zijn in Euro’s inclusief rente. Hoeveel huizen kocht je destijds voor een miljoen gulden, en hoeveel koop je er nu voor 5 ton in Euro’s? Betaalde je in het gulden tijdperk nog ƒ 1,50 voor een biertje, nu is dat €2,00. Wat is er met ons geld gebeurd?! Kijk naar de prijs van goud in 2001: €250,- per ounce. Wat is dat nu? Op het moment van schrijven al boven de € 970,-. De onvermijdelijke conclusie die niemand wil zien is dat ons geld al jaren aan het ontwaarden is. Een proces dat reeds in een stroomversnelling is beland.

We kunnen niet anders constateren dat het systeem bezig is te desintegreren. Politieke leiders roepen dan: een inflatoire spiraal moeten we niet hebben, want dan verdampen onze pensioenfondsen. Beter zouden ze zich zorgen kunnen maken over hun begrotingstekort en de schulden.

Willen alle westerse landen van hun schulden afkomen, dan zijn er twee opties: hyperinflatie of een wereldwijde schuldensanering. Een van deze scenario’s is onvermijdelijk en de kans is groot dat een combinatie van deze twee hand in hand zullen gaan.  

De andere kant van inflatie: Deflatie
Een andere vraag die je je zou kunnen stellen is waarom we niet richting een deflatoire trend gaan neigen. In dat geval wordt alles goedkoper, de lonen gaan naar beneden, de huren worden lager en noem maar op. Ergens neigt de situatie naar een deflatoire trend. Huizen staan alsmaar te koop. Velden met auto’ s in Rotterdam die al jaren wachten om verkocht te worden. Bedrijven die hun producten en diensten met moeite kwijt kunnen. Je zou haast denken dat alles dan maar in prijs moet dalen. Door de crisis beginnen mensen steeds meer te sparen en eventuele schulden af te betalen.

Dit scenario is heel gevaarlijk. Door sparen en het aflossen van schulden krijg je een situatie waarbij krediet, waar het systeem voorlopig nog op draait, wordt vernietigd. Bij het vernietigen van krediet is er minder winst te boeken door financiële instellingen. Geld verdwijnt, alles wordt goedkoper.

Waarom is dit scenario onwenselijk? Kijk naar bedrijven met schulden. Kijk naar particulieren met schulden, maar vooral: kijk naar overheden / landen met ongekende schulden. Wat nu als alles goedkoper wordt. Wat nu als de salarissen worden gecorrigeerd aan de hand van het deflatie cijfer wat inhoud dat we minder geld krijgen waar we uiteindelijk evenveel mee kunnen doen. De getallen op papier waarop staat wat jou of de schuld van een bedrijf of land is, blijft ongewijzigd. Met andere worden: in een deflatoir scenario worden schulden groter en groter. In een met schulden overladen monetair systeem is zo een situatie dodelijk. Niemand wil dit. Burgers niet, bedrijven niet en overheden niet. Daarnaast zullen overheden zulke enorme problemen krijgen dat ze zelfs niet in staat zijn om de rente van hun schulden te betalen. Landen zullen hierdoor in feite in een sneltreintempo failliet gaat. Het domino-effect van financiële instellingen die dan ineens enorme bedragen moeten afschrijven zullen in zo een scenario hele extreme vormen aannemen. De problemen zijn dan werkelijk niet meer te overzien vanwege zeer onvoorspelbare en niet onder controle te houden domino effecten.

We praten in zo een situatie dus niet alleen over instellingen die onderuit gaan, maar ook over overheidsmensen die ineens  geen salaris meer krijgen. En dit zijn er niet weinig. De gevolgen hiervan zal ik buiten beschouwing laten in dit artikel.

In alle gevallen zullen overheden en politieke leiders er alles, maar dan ook echt alles aan moeten doen om een deflatoir scenario te vermeiden. Dit kan maar op één manier: Geld printen, en heel veel ook. Daarnaast is hun taak tegelijkertijd het volk laten geloven dat excessief printen van geld geen gevolgen zal hebben omdat dit geld er aan de andere kant van het systeem weer uitstroomt waardoor het vertrouwen in het geldsysteem blijft behouden. Maar iedereen weet dus dat het systeem vol te laten stromen met geld de enigste oplossing is om het allerergste te vermeiden: deflatie.

De conclusie is nogmaals onvermijdelijk: geld zal alleen maar ontwaarden en grondstoffen zullen naarmate er een tekort optreedt alleen maar duurder worden door meerdere factoren. Dit is geen advies, maar wel iets om over na te denken.

Doe er je voordeel mee!

http://www.tijd.be/nieuws/buitenland/ECB_gooit_alle_wapens_in_de_strijd.8913477-439.art