Ik schrijf dit verhaal na een interview met Richard de Feber van Goud-Portal. Ik schrijf dit verhaal ook, omdat het nu zichtbaar wordt hoe de mondiale crisis zich zienderogen ontwikkelt. Het is een scenario dat ik al jaren met mij meedraag en in de wereld geen weg kon hebben, omdat ik ten eerste als ex-medicus en kanker-researcher geacht wordt geen weet te hebben van economie en ten tweede al sinds 1981 een publicatieverbod voor journalisten heb opgelegd gekregen door de Staat der Nederlanden voor mijn medische research ten aanzien van het ontstaan van ziekte in het algemeen en kanker in het bijzonder.

De aanleiding hiervoor was een lezing op een wereldcongres met als titel “Cancer, it’s like economy”. Maar helaas bleek het scenario, dat ik daarna voor mijzelf had gemaakt in het weten hoe de eindfase zich bij kanker voltrek, naadloos overeen te komen met wat er nu gaande is. Over de velen metastasen die de Westerse wereld in de loop der jaren heeft gemaakt om zelf te overleven zal ik het niet meer hebben en ook niet hoe wij nu - in de terminale fase - in het hele Oosten tweedracht zaaien in de hoop dat het hun verworven macht zal doen afnemen.

Laat mij beginnen met een typische menseigenschap, die ons zo doet verschillen met alle andere levensvormen op aarde. Wij zijn altijd op zoek naar beter of meer. Of anders gezegd “Het gaat ons pas goed als het beter gaat”. Als het constant blijft voelen wij dit als onrust en als het slechter gaat, worden we geïrriteerd, voelen we “onvrede” en zoeken we veelal de oorzaak buiten onszelf. Dit geldt voor alles! Dit geldt voor geld, voor kennis, voor sport, etc. etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of altijd moet het beter dan wat is. Dit geldt met name ook voor gezondheid en zelfs onze levensduur.

Maar onderwijl hebben wij elkaar allemaal nodig om te leven en te overleven. Dit is een contradictio interminis en/of een tweeslachtigheid die ons typeert. Als de vraag naar iets groeit, wordt het product duurder. Een prachtig voorbeeld is de gezondheidszorg. Deze is nu zo duur geworden dat wij ons wel moeten verzekeren en zelfs verplicht worden, want het is - als wij het nodig hebben - onbetaalbaar geworden.

Dit fenomeen geldt ook voor de individuele mens. Iemand die iets kan wat anderen niet kunnen is duur en hoe meer mensen zo iemand om raad vragen des te duurder wordt de raadgever. En de grap is dat ditzelfde mechanisme opgaat voor cellen en/of organen in onze lichaamsgemeenschap. Als men veel sport, krijgt men beter ontwikkelde spieren en als die sporter kinderen krijgt zijn die kinderen atletischer dan de kinderen van ouders die niet sporten. Voor kennis geldt hetzelfde. Als men geteisterd wordt door veel tegenslagen zal de verdediging als overlevingsdrift van generatie op generatie toenemen.

Dit fenomeen noemen wij erflast. Het zijn eigenschappen die “van vader op zoon en van moeder op dochter” worden doorgegeven en met der tijd steeds uitgesprokener worden. Cynisch genoeg hebben we het vaak over een mooi karakter, maar het zijn wel veranderingen en/of disharmonieën in onze genen. Het is ook om die reden dat genetisch onderzoek het middel is om verdachten van misdrijven op te sporen, want iedereen is door die erflast uniek. Maar om diverse redenen wordt dit onderzoek in de medische wereld angstvallig niet naar buiten gebracht of hooguit in uitzonderingen.

De organen in ons lichaam die verantwoordelijk zijn voor het spel van creativiteit en zelfbescherming, zijn respectievelijk de pancreas (of alvleesklier) en de bijnier. De alvleesklier werd in de Griekse oudheid gerelateerd aan de God Pan als zijnde de “creator van leven” en nog vroeger met zon en heette toen de “zonnevlecht”. De bijnier werd in vroeger dagen gerelateerd met de maan en heette “de maanvlecht” als zijnde de beschermheer van het leven. Het is als het leven zelf een constant spel tussen aanval en verdedigen.

Natuurlijk kan ik hier geen uitleg geven over hoe kanker ontstaat. Hiervoor kan ik U slechts verwijzen naar een recente summery op mijn website.

Kortweg komt het er op neer dat het een genetische defect is waardoor zowel lichaam als geest en/of ook de geest van leven verkankerd is. Met andere woorden: Het mag geen toeval heten dat kanker nu explosieve vormen aanneemt en dat dit zijn uitwerking heeft op onze samenleving. En het is dan ook zeer opmerkelijk dat in begin jaren ‘60 de volkswijsheid zei dat de wereld verkankerd was, terwijl men vroeger sprak van verziekt. En zodoende zal het verloop van de “verkankerde wereldsamenleving” ook niets verschillen van het proces wat zich bij een individuele patiënt voltrekt.

Laat mij terugkeren naar onze wereld waarin meer dan duidelijk is dat het Westen met zijn uitgesproken technologische ontwikkelingen de representante is van de God Pan en/of de Creator van de technologie om te overleven. En dit staat in schrille tegenstelling tot het Oosten dat uiterst behouden en “conservatief” is. Het is dan ook niet toevallig dat met name China en Japan voor het Westen onmisbare schakels zijn in het hele economisch spel in de wereld. Zij danken hun vooruitgang aan de Westerse technologische vooruitgang en produceren hun producten voor 90% voor ons Westerlingen. Zij zijn als het ware de Maanvlecht, die “nederig” voor de Creator Pan en/of “De Zonnegod” werkt. Maar die kruik gaat wel zo lang te water tot hij barst.

Want met de groeiende kanker en/of verkankering van het Westen,-die hiervan volop profiteren- worden de landen in het Oosten meer en meer uitgemergeld en ontstaat er zo’n scheefgroei dat er niet veel anders opzit “dat zij zich gaan afzetten tegen de God Pan” om zelf te kunnen overleven. Met andere woorden: Zij gaan zich verdedigen.

En als men weet dat dit in de laatste en terminale fase van kanker exact hetzelfde gebeurt, waardoor beide tezelfdertijd het loodje leggen, is het niet zo moeilijk te voorspellen hoe de eindfase van de verkankerde wereldsamenleving eruit ziet. En dit is nu de laatste ontwikkeling:

China en Japan hebben hun contracten met de dollar verbroken, het hele Oosten is zich los aan het maken van het Westen, waardoor het hele kaartenhuis wat al lang op een geweldige schuld leeft en met geldinfusen zichzelf in leven denkt te kunnen houden dreigt om te vallen. En wat kan het Westen nog uitrichten? De enige optie die overblijft als Creator van ons technologisch kunnen , is hen die hun opportunistische rijkdom nu dreigt af te nemen creatief om zeep te helpen. Dit zijn de snel groeiende spanningen tussen Oost en West, die vandaag of morgen zal escaleren in een oorlog, die door de enorme technologische ontwikkelingen zijn weerga niet kent.

Natuurlijk wil niemand dit zien, net zoals een terminale kankerpatiënt tot de allerlaatste snik alles wil doen om te overleven. Natuurlijk wil niemand geloven dat deze ontwikkelingen nu al vele duizenden jaren geleden tot in de finesses bekend waren. Wij zien onze technologie als een enorme vooruitgang, maar beseffen niet dat wij nog slechts bezig zijn om de problemen van onze groeiende drang naar meer en beter aan het proberen zijn om die op te lossen: problemen, die wij zelf gecreëerd hebben.

Het is dan ook niet voor niets dat wij zijn uitgegroeid tot mensenplaag en/of een kankergezwel voor het andere leven dat nu al voor 50 % is verdwenen. Maar helaas hebben we het zo druk met onze problemen dat we daar nauwelijks over kunnen nadenken. Met andere woorden: We gaan aan onze problemen - die wijzelf gecreëerd hebben in een poging tot meer en beter - zelf ten onder.

En hoewel ik atheïstisch ben opgevoed zie ik de laatste alinea’s in de Bijbel, waarin onomwonden staat “Aan het einde der dagen zullen wij alles hebben HERontdekt” [dat noemen we REsearch] en het zal rauw op onze maag liggen.” Over de zin van leven voor kosmisch welzijn vindt U genoeg op Wetenschap Eindtijd om over na te denken.