Als we even terugkijken naar 2008, dan zien we dat de periode voorafgaand aan de kredietcrisis werd gekenmerkt door hoge olieprijzen. Deze hoge olieprijzen hebben alles te maken met peakoil. Volgens sommigen bereikte de olieproductie al in 2006 het maximum. En al die olie-winsten zochten hun heil op de beleggersmarkt. Er ontstond een  grote vraag naar hypotheken als beleggingsvorm. Omdat men er toen nog vanuit ging dat de huizenprijzen niet konden dalen, waren subprime derivaten populair bij de beleggers. Toen de huizencrisis uitbrak waren de gevolgen duidelijk: mensen die hun hypotheek niet meer konden ophoesten, een in elkaar zakkende woningmarkt, banken die omvielen en een kredietcrisis waren geboren. Amerikaanse banken hebben hierin een zeer bedenkelijke rol gespeeld.

Nu, anno 2011, is het na de revolutie in Tunesië erg onrustig geworden in de Maghreb landen. Egypte en Libië volgden en de onrust is ook overgeslagen naar Arabische landen, zoals Jemen, Bahrein en Iran. En er broedt veel meer dan dat we via de reguliere Westerse media te horen krijgen. De opstand tegen de hoge voedselprijzen en de regimes is begonnen in grote delen van de Maghreb landen en de Arabische wereld.