“Crapule de luxe: hoe een machtige elite de wereld regeert” is een pas uitgekomen boek van Walter Baeyens dat beslist aandacht verdient.  Een treffend uittreksel:

“Na de oliecrisis van 1973 had ‘oilman’ George Bush, die in het geheim al jarenlang in dienst van de CIA was, het Saudische koningshuis kunnen overtuigen een deal af te sluiten met de VS. In ruil voor een gegarandeerde levering van olie zouden de VS ervoor zorgen dat de Sauds aan de macht bleven in hun uitgestrekte, zandige rijk. In ruil zouden de Sauds de vele miljarden petrodollars naar de VS laten terugvloeien en ‘investeren’ in vastgoed, aandelen, staatsbons, bedrijven en banken. En natuurlijk zouden de allernieuwste en duurste wapens en elektronische spionagesnufjes ter beschikking staan van de SANG, de Saudi Arabia National Guard, en van prins Turki’s geheime dienst. Bijkomende afspraak: de Sauds zouden de geheime operaties van de CIA, die steeds moeilijker te rechtvaardigen bleken voor het Congres, mee financieren”.

En een korte samenvatting van dit belangwekkend boek:

Crapule de luxe van Walter Baeyens

“Wanneer een Belgische luchtmachtofficier in 1981 betrokken wordt bij geheime leveringen van afgedankt militair materieel aan Israël, raakt hij verstrikt in een wereldwijd raderwerk van intriges en corruptie. De wapens worden door de Israëli doorverkocht aan Iran, op dat ogenblik in oorlog met Irak. Pas achteraf blijkt dat hij hierdoor meegespeeld heeft in de aanloop naar de Iran-Contra-affaire.

Crapule de luxe onthult in een adembenemend tempo de verhalen die de politieke en militaire wereld liefst verborgen houdt. Het stelt de officiële versie van onze recente geschiedenis in vraag, en bestempelt die als een fabricatie die ons door de Amerikaanse machine sedert 1945 wordt ingelepeld. Het boek is een aanklacht tegen een nietsontziend kapitalisme, waarbij een machtige elite van nauwelijks één procent de touwtjes in handen houdt. Zij beheersen de valutamarkten, de olie- en wapenhandel, het nucleair materiaal. Zij controleren ongestoord de criminele wereldhandel van drugs, goud, diamanten, vastgoed en waardepapieren.
Het is een roetsjbaan door onze recente geschiedenis, waarbij niets is wat het lijkt. Partners-in-crime zijn:

  • De Federal Reserve, Wall Street en de grote banken (Rothschild, JP Morgan, Lazard Frères, Warburg, Goldman Sachs, Union Bank of Switzerland…)
  • De machtigste families (Rockefeller, Ford, Thyssen, de Bush-clan, Marcos, Mobutu, De Beers, Oppenheimer…)
  • De grootste multinationals (Standard Oil, IG Farben, Volkswagen, Siemens, Lockheed, Halliburton, ITT, Westinghouse…)
  • De geheime diensten (CIA, KGB, Stasi, Mossad…)
  • Politieke partijen en regeringen
  • Het Vaticaan, Opus Dei en de Orde van de Ridders van Malta
  • De maffia, Santa Maffia en de rode Maffiya
  • De Joodse belangengroepen

Waarom Saoedi-Arabië zich meer en meer distantieert van haar “eeuwige bondgenoot”

Er zijn twee heel distinctieve redenen voor.  Ten eerste doen de Verenigde Staten niet (meer) wat van hen verwacht wordt, namelijk Syrië binnenvallen en Iran.  Niet dat Amerika niet “willing”, bereid is maar... nieuwe oorlogen liggen momenteel niet zo goed in de publieke opinie. In het geval van Syrië was er ei zo na een militair ingrijpen maar minister Kerry beging de blunder een opening te laten voor niet-aanvallen: “als Syrië natuurlijk zijn chemische wapens zou overdragen... maar dat zal het nooit doen”.  En warempel: Syrië doet dat wèl! Dus oorlog voorlopig afgelast. In het geval van Iran zou een oorlog met als drogreden “ze bezitten kernwapens” wellicht wel plaatsgevonden hebben maar sinds de machtswissel in Iran en er een meer westers gezinde leider aan het hoofd gekomen is...'t ligt nu al veel moeilijker zo niet onmogelijk. Dus zegt de VS: sorry, nocando! Not good enough, antwoordt Saoedi-Arabië.

Een nieuwe ‘grootste’ klant

De tweede reden voor de politieke verwijdering tussen S-A en de VS is louter opportunistisch. De oliestaat kijkt uit voor zijn eigen belangen en merkt dat er een nieuwe, mogelijk veel belangrijker klant is voor zijn aardolie: China. De grootste bevolking op aarde, een snel opkomende macht op economisch, financieel en binnenkort misschien zelfs monetair vlak:

“Last month the world witnessed a paradigm shift: China surpassed the United States as the world’s largest consumer of foreign oil, importing 6.3 million barrels per day compared to the United States’ 6.24 million. This trend is likely to continue and this gap is likely to grow according to the EIA’s October short-term energy outlook. Wood Mackenzie, a leading global energy consultancy, echoed this prediction, estimating Chinese oil imports will rise to 9.2 million barrels per day (70% of total demand) by 2020”.

In de zin van: “U, Verenigde Staten, bent onze eeuwige vriend... tot er een andere eeuwige vriend opdoemt”.  S-A denkt nu meer en meer: de VS, ok, het heeft nu 40 jaar geduurd. Die USD, hmm..., het is de wereldreservemunt maar voor hoe lang nog? Zijn we niet beter af ons door de wereld meest begeerde goed, onze aardolie, eerder te leveren aan onze nieuwe, grootste klant? Ja, de petro-dollar kan in het gedrang komen maar dat is een Amerikaans probleem, en wat als het straks een petro-yuan wordt?

Nu zijn de VS wel stilaan meer zelfbedruipend geworden op energiegebied door fracking en schaliegas. Schrijf dit land dus zeker niet direct af – onderschat de interne kracht en universele macht niet...

Bronnen:
Mediawerkgroepsyrie.wordpress.com
Pvdashop.be
Zerohedge.com
Infowars.com