De schuldencrisis was een schoolvoorbeeld van de fundamentele verdeeldheid binnen de EU. Tegenstrijdige economische belangen kwamen tot uiting in diametraal tegenovergestelde visies omtrent de politieke, institutionele, monetaire en financiële toekomst van de Unie.  Na de aanpak van de Russische militaire agressie in Oekraïne mag aan dat lijstje nu ook het Europese buitenlandbeleid worden toegevoegd.

Deze crisissen bewijzen dat de 28 individuele lidstaten van de Europese Unie allesbehalve op één lijn staan. Het leiderschap tracht wanhopig de indruk te geven dat er wél Europese eenheid is en dat er wél daadkrachtig wordt gereageerd, maar veel meer dan mooie doch inhoudloze woorden weet men niet af te leveren, schrijft Wolfgang Münchau in de Financial Times.