In 1996 was de Egyptische productie van aardolie  maximaal in 1995/96 en  sindsdien daalt zij, terwijl tegelijkertijd het verbruik van aardolie gestaag oploopt. Deze tegenstrijdige trends hebben ertoe geleid dat Egypte een netto-importeur van olie is geworden met alle sociaal-economische gevolgen van dien.

[...]

Zelfs indien het verbruik niet zou toenemen (door subsidies op brandstof af te schaffen) dan zal de invoer van ruwe olie verder moeten toenemen: de binnenlandse productie daalt.

[...]

In reactie op de stijgende voedselprijzen, heeft Egypte het voedselhulpprogramma voor het eerst in twee decennia uitgebreid.

Egypte is ‘s werelds grootste importeur van tarwe:de regering kan de prijzen niet verder laten stijgen, dus elke toename (van de internationale prijzen) moet worden opgevangen door de staatskas. De subsidie op brood alleen al ging vorig jaar omhoog van ongeveer $820 miljoen tot $ 2450 miljoen. Inflatie van de voedselprijzen dwong de Egyptische regering om de regels voor het ontvangen van voedselsubsidie voor het eerst in 20 jaar te verruimen. Ambtenaren verwachten dat er op die manier 10,5 miljoen mensen worden toegevoegd aan de subsidielijst.

Biobrandstoffen dragen bij aan de instabiliteit van landen, die voedsel moeten importeren in een gebied met belangrijke olievoorraden. Een negatieve feed-back loop.