Dat gaat als volgt. Als verkoper noem jezelf klantenadviseur, je adviseert de klant  ongevraagd een renteswap, biedt hen tegelijkertijd géén (vastrentend)alternatief en verkóópt deze renteswap als dé verzekering tegen ongewilde debetrentestijgingen! Net zo solide als een vaste debetrente! Vervolgens prijs je het product absoluut wazig (lees: duur) en als de klant in 2007, 2008 en 2009 het te dure product van je gekocht heeft, jaag je daarna zélf de klantrente op de financiering omhoog middels risico- en liquiditeitsopslagen. En daarmee wordt het doel van de klant (verzekeren tegen stijgende rente op de financiering) geheel teniet gedaan. Door de verkoper van ‘de verzekering’ zélf, nota bene.

Wat uit bovengenoemd Volkskrant-artikel blijkt, is dat een renteswap door vrijwel niemand exact begrepen wordt. In tegenstelling tot de daar gepresenteerde uitleg is het is namelijk NIET de variabele debetrente die geruild wordt tegen een vaste rente, maar SLECHTS de Euriborrente die geruild wordt. En zoals ik eerder beschreef, bestaat de variabele debetrente voor de bankklant naast het Euribortarief uit nog twee rentecomponenten, de risico-opslag én de wazige liquiditeitstoeslag (ING en Rabobank) of markttoeslag (ABN Amro). Daarmee heeft de bancaire verkoper twee ‘knoppen’ tot zijn beschikking om de klantrente op de financiering, zonder onderbouwing, alsnog te verhogen. Daar gaat je “vaste rente”.