Wie aan de (petro)dollar raakt, speelt letterlijk met zijn leven! De grootste drijfveer achter de buitenlandse politiek van de VS is het vrijwaren van de status van hun dollar als wereldreservemunt. Eens het geloof in deze fictie – een realiteit die nergens nog op gestoeld is behalve dan militair – namelijk weg deemstert, zal dat ook het einde betekenen van de Amerikaanse hegemonie.

Terug naar de jaren '70

De belangrijkste materie en grondstof die wereldwijd in USD verhandeld wordt is wel aardolie. Daar het grootste deel van die wereld olie moet importeren, blijft er een constante vraag naar dollars. Dit voert ons terug naar de vroege jaren '70 toen president Nixon en staatssecretaris Kissinger aan de macht waren. Zij vreesden dat door het verlaten van de goudstandaard in 1971, de effectieve ontkoppeling van de Amerikaanse dollar van de goudprijs, de nationale munt gevaar liep. Beiden sloten toen een overeenkomst met het koninklijk huis van Saoedi-Arabië: de VS zouden dit land altijd militair bijstaan in ruil voor de belofte dat aardolie – en bij uitbreiding alle grondstoffen van de wereld – in USD afgerekend zou worden. Tegen 1975 zouden alle OPEC-landen hetzelfde doen én: deze moesten ook in “US government debt” (Amerikaanse staatsobligaties) investeren.

Exit de onwillige president Saddam Hoessein

Irak waagde het in 2000 echter om zijn olie af te gaan rekenen in euro's. Waar de internationale intelligentsia als vlug begreep dat de daaropvolgende oorlog tussen de VS en Irak om aardolie draaide, is er echter nog een dieper liggende waarheid: de regering Hoessein diende een reprimande te krijgen/afgezet te worden precies omwille van het feit dat de almachtige USD er buiten spel gezet werd.

In 2003 werd inderdaad de Iraakse olie opnieuw in USD afgerekend. President Saddam Hoessein was gevangen genomen om tenslotte in 2006 terechtgesteld te worden door ophanging. Hij werd hiermee het eerste slachtoffer van de petrodollar...

En ook kolonel Khadaffi wordt onttroond

Officieel moest jaren later ook kolonel Khadaffi aan het hoofd van het Noord-Afrikaanse Libië verwijderd worden; hij zou een tiran zijn, een dictator. En dictators – die lusten wij in het Westen niet! Zo werd in innige samenwerking tussen internationale politiek en media de publieke opinie warm gemaakt om Libië te “bevrijden”.

“Volgens de gezamenlijke media kregen we te horen dat Khaddafi een tiran was, die om het leven gebracht diende te worden.. Zijn volk was hem zat, vandaar dat de opstandelingen, of deze moordenaars/plunderaars, de geuzennaam ‘rebellen/opstandelingen’ kregen toebedeeld.. Ach gut, wat een schatten, die jongens, ze komen in opstand tegen een zwaar bewapende tiran..? Maar was deze man wel de tiran zoals die werd afgeschilderd..? Natuurlijk was hij niet democratisch gekozen, maar is het niet verstandig om iemand af te rekenen op zijn daden, in plaats van zijn woorden..?” Of was er een dieper liggende reden: “Kan het feit dat Mohammar Khadaffi van plan was de US-dollar te dumpen als olie-voor-valuta-munt, er iets mee te maken hebben gehad..? De gouden dinar zou worden ingevoerd, dat had Khadaffi besloten. Deze gouden dinar zou de waarde van de olie terug hebben laten lopen in het land, in plaats van naar de ‘krachten achter de US-dollar’, de Rothschild-familie. Vind je het niet vreemd dat het eerste wat de rebellen deden (net als de VS in Irak!), het vestigen van een centrale bank was in Libië? Sinds wanneer houden ‘rebellen/opstandelingen’ zich primair bezig met financiële zaken, zoals een centrale bank..?”

De feiten op een rijtje. We bekijken even samen wat de tiran, de dictator Khadaffi zoal (mis)deed: “Er werd door de burgers van Libië geen elektriciteit betaald in de tijd van de ‘dictator’. Er werd eigenlijk door de burgers van Libië héél véél niet betaald:

  1. Er werd door de burgers van Libië geen rente betaald wanneer zij leningen afsloten bij banken die staatseigendom waren; dit was wettelijk zo geregeld..! De grote vraag is nu of deze renteloze leningen wettelijk nog van kracht zijn..
  2. Een woning werd in Libië gezien als een grondrecht.. Het bijzondere is dat Mohammar Khadaffi zwoor dat zijn eigen ouders van hem geen huis zouden krijgen tótdat iedere burger in Libië een huis zou hebben.
  3. Elk pasgetrouwd koppel in Libië kreeg bij het tekenen van de huwelijksakte een bedrag toegekend van de Libische overheid van 60.000 Dinar (€ 35.000). Hiermee kon het stel dan een ‘verse start’ maken.
  4. Alle gezondheidszorg voor Libische burgers was vrij. Er was geen sprake van ziektekosten, noch van ziektekostenverzekeringen.
  5. Vóórdat Khadaffi aan de macht kwam (1969), was het percentage analfabeten in Libië zo’n 83%. Een paar jaar geleden lag dat nog slechts op 25%.
  6. Wanneer Libische burgers het idee mochten opvatten om te gaan boeren, dan stelde de Libische regering het volgende ter beschikking, kosteloos.. Land, boerderij, gereedschap, zaden en vee naar keuze.
  7. Wanneer Libische burgers het niet konden vinden in Libië waar het opleiding en scholing betrof, konden zij in het buitenland gaan studeren. Zij kregen dan van de Libische overheid een toelage van maar liefst € 1750,- per maand toegekend. Voor levensonderhoud en behuizing.
  8. Net als Mao Zhe Tung in China in de jaren 1960, liet Khadaffi de wereld en zijn Libische volk zijn gedachtengoed na. Dit deed hij in de vorm van het ‘Groene boek’. Naar de mening van Khadaffi zijn parlementaire democratieën vanuit hun essentie corrupt en hij geloofde daarom dat mensen zichzélf kunnen en zouden moeten vertegenwoordigen. Na heel mijn leven de leugens over deze man als zoete koek geslikt te hebben, deed dit boek bij ons de opperste verbazing toeslaan.
  9. De prijs voor een liter benzine in Libië bedroeg € 0,10 in de tijd van Khadaffi.
  10. De staatsschuld van Libië…? Die bestond niet.. Dat lijkt logisch, met de mega-olieproductie. Het land had reserves in de orde van grootte van maar liefst ruim € 100 miljard.. Waar die reserves zijn gebleven, die globaal rondom de wereld belegd zijn, is momenteel niet bekend.
  11. Wanneer Libische burgers niet in staat waren om een baan te vinden, betaalde de staat een gemiddeld salaris, totdat de persoon in kwestie een werkkring gevonden had.
  12. Libische burgers kregen een soort jaarlijkse geldelijke ‘olie-toelage’; dit betrof een (klein) deel van de olie-opbrengsten van de verkoop van Libische aardolie.
  13. Elke Libisch kind dat werd geboren, leverde de ouders een toelage op van zo’n € 3500,- als bijdrage in de kosten voor de nieuwe wereldburger.
  14. De kosten van 40 broden in Libië bedroeg maar liefst € 0,10
  15. Maar liefst 25% van de Libische jonge mensen (tot 45 jaar) is in het bezit van een universitaire graad.
  16. Last but not least.. Mohammar Khadaffi is verantwoordelijk voor de bouw van één van de wereldwonderen.. Een project dat bijna niemand kent.. (Hoezo? ‘Selectief nieuws’..?!) En dan hebben we het over het ‘Great Man-Made River’-project. Water, zoet water, dat zich diep onder de grond in de Sahara bevindt, wordt opgepompt en vervoerd via een mega-pijplijnstelsel naar de Libische steden aan de kustlijn, waar 90% van alle Libiërs woont. Dit was één van de eerste projecten die Khadaffi voor zijn volk initieerde. Een project dat naar schatting rond de € 20 miljard heeft gekost...!”

Beelden zeggen meer dan woorden


Afbeelding 1.1: Tripoli - Libië

Oordeelt u zelf: Libië VOOR... en Libië NA... Wij zeggen in dit opzicht: beter een verlicht “dictator” dan een domme maar “democratisch” verkozen staatshoofd!

De toekomstige slachtoffers

Meer slachtoffers zullen vallen op het altaar van de USD; het is heel eenvoudig: al wie het officieel aan durft om de Amerikaanse munt te vervangen door een andere munt of grondstof (zoals goud) voor het betalen van aardolie gaat erààn! Aldus komt Iran in het vizier...

Ditmaal zou Iran “gestraft” moeten worden omdat het kernwapens zou ontwikkelen. Aldus en opnieuw de officiële versie. Nu is Iran al langer een doorn in het oog van het Amerikaanse politieke establishment sinds in 1979 een groep studenten de Amerikaanse ambassade in Iran bezette, een gijzeling die wel 14 maanden duurde. De Iraanse revolutie (1978 tot 1979) was immers uitgebroken. Sjah Reza Pahlevi (als je van een dictator spreekt – dit was er wel één!), altijd al gesteund door de VS, werd afgezet en vervangen door een ultra-islamitische republiek met aan het hoofd (nu wijlen) Ayatollah Khomeini.

Dit zou de Amerikaanse overheid Iran nooit vergeven maar wat nog veel erger was: de Iranian Oil Bourse die in 2008 geopend werd, ging over op andere munten van de USD om de nationale olie in af te rekenen, namelijk de euro, de Iraanse rial en een mandje van non-US munten. Dit kan en mag niet zo blijven duren, denkt Amerika; wie weet wat er gebeurt als andere landen dit kwalijke voorbeeld zouden navolgen? Dus: een invasie van Iran staat zeker aan de top van de zwarte lijst van “things to to” door the good ole' US of A...

Bronnen: en.Wikipedia.org, nl.Wikipedia.org, Wanttoknow.nl, Globalresearch.ca, Thirdworldtraveler.com en Globalpolicy.org