In 2008 brak wat achteraf de Kredietcrisis genoemd werd uit in de Verenigde Saten. Inhalige bankiers aldaar hadden jarenlang zogenaamde rommelhypotheken in de vorm van obligaties verkocht over heel de wereld. Toen meer en meer hypotheken niet konden afgelost worden, stortte het kaartenhuis in elkaar. De gevolgen lieten zich in de VS direct voelen. 8 miljoen mensen verloren hun baan en 6 miljoen hun woning. In de rest van de wereld waren de gevolgen nog desastreuzer. Te makkelijk verkrijgbaar krediet was de echte oorzaak. Het was de verantwoordelijkheid van de banken, maar tevens van al diegenen die dat krediet aangingen. It takes two to tango, right? Maar deze gevaarlijke dans stevende recht af op de grootste financieel-economische ramp sinds de jaren ’30. Hamvraag sindsdien is: hebben we er met z’n allen nu iets van geleerd…?