Met “de grote dictator” bedoelen we niét Kim Jong-un, de jongste telg van de familie die al 70 jaar wreed en meedogenloos het bewind voert over een van de weinige nog echt communistische staten: Noord-Korea. Tenminste is hij, de “Briljante Kameraad” en “Geweldige Leider”, ook officieel “erkend” of eerder berucht als dat wat hij is: een alleenheerser, een potentaat die nietsontziend de traditie verder zet zijn (letterlijk te nemen!) land economisch de afgrond in te sturen, nog dieper dan zijn vader en grootvader al voor hem deden. Voor de enige échte grote dictator moeten we het ideologisch aan het andere, bijna compleet tegengestelde einde van alle politieke stromingen gaan zoeken, en ook aan de andere kant van de wereld, vanuit Europa bekeken. Moderne dictators hullen zich, wolven als ze zijn, immers in schaapskleren of beter: in driedelig maatpak.