Elisabeth (68) en ik Marc (51) waren het kleine, bekrompen, dure en koude Belgenlandje al lang beu. Het was vooral mijn droom van heel lang al om ooit in een warm, exotisch land te wonen, een plek ook waar je nog veel voor je euro's kon krijgen. Na enig zoeken en proberen (zo heb ik geprospecteerd op Sri Lanka maar dat was een tegenvaller), na een week op mijn echtgenote ingepraat te hebben, viel de keuze op emigreren naar...Tunesië. Het Noord-Afrikaanse land voldeed na een bezoek aan al mijn criteria, en voor Elisabeth was het vooral belangrijk om haar leventje van in België te kunnen verder zetten : personeel hebben, Vlaamse tijdschriften lezen en naar de Vlaamse televisieprogramma's kunnen kijken. Ik ben schrijver en voor mij volstaat een laptop en een rustige plek om te werken.

Wat die tv-programma's betreft moesten we een land binnen de cirkel van de Astra satelliet vinden. Nu vallen daarin - buiten West-Europa - de voormalige Oostbloklanden maar daar is het nog kouder dan in België. En natuurlijk de Noord-Afrikaanse. Marokko leek ons te streng, in Libië en Algerije konden we vanwege de onrusten niet terecht. Dus werd het Tunesië, land dat grenst aan de Middellandse Zee en grotendeels leeft van buitenlanders die op bezoek komen - toeristen dus, dat een vriendelijke bevolking heeft, dat liberaal is en waar Frans gesproken wordt als tweede taal. Dat is nog zoiets : wij spreken Nederlands, Frans en Engels dus in het "ontvangende" land moest een van deze talen gesproken worden. Dat bleek dus geen probleem in Tunesië.

In de zomer van 2010 werden de plannen concreet en het vertrek zou vallen begin 2011. Huishuur opgezegd, auto verkocht, een internationaal verhuizer in de arm genomen, veel informatie opgezocht op internet, boeken gelezen en DVD's bekeken - we waren er klaar voor. Een kort bezoek aan het land in kwestie bezorgde ons een nieuwe huurwoning, een ommuurde villa met zwembad in Nabeul, dat ten noorden van Hammamet ligt en een van de bekende badplaatsen van Tunesië herbergt. De ligging op 100 meter van het strand verzekerde ons van afkoelende wind, wel zo prettig want de temperaturen kunnen hier in augustus oplopen tot wel 40 graden. Het huis was overal geklimatiseerd en er was verwarming, die ging dienen van december tot maart.

De eerste twee dagen huilde Elisabeth, dat weet ik nog goed, in de zin van : waar heb je me nu heen gebracht... Het was de cultuurschok, het ontheemd zijn en nergens nog thuis. Maar al heel snel daarna neuriede ze of zong ze wel elke dag, voor mij een zeker teken dat ze zich beter en beter ging voelen. Ik heb geen enkel probleem ondervonden om me aan te passen : ik had mijn droom van lang geleden in gedachten, wist heel goed waaraan ik/we begonnen waren en realiseerde mijn verlangens elke dag.

We leven hier voor de helft van de kost in België én...met heel wat meer comfort dan nog ! Een huishoudster, een tuinman, een poolboy, een klusjesman en een vaste taxichauffeur. Inderdaad maken we de weinige verplaatsingen die we doen (wij zijn twee huismussen of coccooners, mooier gezegd) per taxi.

De lokale prijzen van goederen en diensten zijn zoals in België maar dan van 40 jaar geleden. Iedereen die minstens 1500 euro per maand inkomen heeft is trouwens officieel welkom om te immigreren, en kan zich hier zaken permitteren waarvan je in eigen land alleen maar kunt dromen. Arm zijn in België/Nederland/Frankrijk enz - of welgesteld zijn in Tunesië, de keuze is me dunkt vlug gemaakt.

Er is momenteel een zekere sociale onrust in het land, politieke problemen aan de top, een enkele manifestatie, dat is waar. Maar buitenlanders werden in Tunesië nog nooit lastig gevallen, ze zijn immers de grootste bron van inkomsten van in se een arm land. Wij en de andere immigranten bemoeien ons wijselijk nergens mee en hebben ook nergens last van. Jammer wel dat het beelden van dit soort problemen zijn die op de buitenlandse televisie getoond worden, de toeristen blijven erdoor vaak weg en dit verergert de situatie natuurlijk nog.

Schrijver zijnde vond ik allengs inspiratie in onze ervaringen en wou ik andere Europeanen deelgenoot maken van deze kans op een bijzonder fijn leven onder de zon. Daarom richtte ik de site www.emigrerennaartunesie.com op met daaraan gekoppeld een ebook getiteld "LEVEN ALS GOD IN TUNESIË". Hierin wordt alles wat je maar bedenken kan belicht van A tot Z, waarmee een emigrant in spe veel geld, tijd en moeite zal besparen. Alles draait hier om contacten, de juiste adressen en relaties (er bestaat immers niet zoiets al een telefoongids !), en die worden allemaal uit de doeken gedaan. Achteraf bleek immers dat het meeste dat we op internet gevonden hadden in onze speurtocht naar informatie fout, overdreven, onvolledig of hopeloos gedateerd was. Nu kan ieder die dit wenst leren uit onze ervaringen en we hopen dat velen dit zullen appreciëren...