Vervolg van deel 1.  We moeten toch de zaak Sharifi die de Belgische politiek wekenlang in de ban hield relativeren.  Elk mensenleven telt, in onze ogen toch.  Aldus vervolgen we : 5 jaar geleden kwam deze jonge Afghaan naar België in de hoop op hulp, steun, asiel, een nieuwe toekomst.  In eigen land was zijn leven in gevaar omwille van een bloedvete waarbij hij iemand zwaar gewond had.  Afghaanse gewoonten en gebruiken, zo’n bloedvete, u begrijpt.  Wekenlang heeft dus de Belgische politiek over niks anders gedebatteerd dan over zijn lot.  Inmiddels heeft Navid de Vlaamse taal geleerd, werk gevonden als loodgieter en zelfs een lieve vriendin.  Als iemand het perfecte

posterchild was van een immigrant of asielzoeker die zich 100 procent aangepast heeft, dan was het hij wel.  Dus wat zegt een verondersteld toch menselijke overheid? We sturen die jongeman terug naar Afghanistan, hij was niet op de vlucht voor de oorlog, dus weg ermee.  En zo geschiedde op 1 oktober 2013.  Terug naar een land verwikkeld in een burgeroorlog, dat is het trieste lot dat Navid Sharifi trof, weg werk, weg droom, weg toekomst, weg vriendin.  De politiek is, ondanks enorme tegenstand van de publieke opinie en de pers, blij dat ze ervan af is.  Want : veel dringender bezigheden wachten!